Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przekazy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przekazy. Pokaż wszystkie posty

środa, 18 lutego 2015

Zatrzymaj się

Zatrzymaj się w swoim biegu i popatrz tej drugiej osobie głęboko w oczy. Zapomnij na chwilkę, że masz obowiązek jeden, drugi, że coś przeszkadza za oknem, a może ktoś do drzwi zapuka.

Zatrzymaj się i spójrz na wnętrze tej drugiej osoby, tej ci bliskiej i być może tej ukochanej. Zobacz te przestrzenie niepoznane jakie ona nosi w sobie; słyszę jak pytasz: komu niepoznane? Przede wszystkim tobie, innym ludziom, bo nikt tak naprawdę do końca nie może kogoś poznać tak jak my samych siebie.

Zatrzymaj się i pomyśl, poczuj jak wibruje energia, jak pulsuje to bijące Serce w piersi drugiego człowieka. Popatrz wzrokiem przenikliwym, sercem czystym, na te znaki, które nosi w sobie on a dotyczące przyszłości jego waszej razem i waszej osobno. Zatrzymaj się i poczuj ciszę, jak kołysze ona drzewa myśli i uczuć jak dęby twarde, mocne, jak topole giętkie i gładkie.

Pozwój sobie na zabranie się w podróż do wnętrza tej bliskiej ci energii. Warto od niej zacząć, bo do niej będzie ci najbliżej, najłatwiej z tym prądem popłynąć. Niech twoje skupienie wibruje za energią, niech podąża myśl i uczucie jedyne, niech pozwoli zatańczyć jeden drugiemu ze sobą w tym zespoleniu chwilowym. Co dalej widzisz? Widzisz jak się kręcą wiry, widzisz gdzie pełno, a gdzie pusto widzisz jak przysłania sobą widok materii, widzisz wewnętrzne rozkazy i nakazy, widzisz jak można w swoim wnętrzu przestrzeń zorganizować. Nagle dostrzegasz piękno całości, jak płynie, kołysze się, wibruje. Zasłania wszystko, zapomniałeś o tym, że masz własną, że całością siebie to przecież odbierasz a nie punktem na środku czoła. Zachwyciłeś się, bo każdy taki obraz piękny, bo inny - wyjątkowy. Nie zawsze wszystko zobaczysz w kolorowych barwach, czasem tylko smugą cienia na chwilę się zainteresujesz. Uwierz, że wszystko jest dobrze, że masz radę, że masz pomoc jeśli tylko bramy do niej otwarte znajdziesz w tej postaci.

Zatrzymaj się i stań z boku, jakby tylko spojrzeniem rzucaj swój wzrok, zapominając o tym jak wygląda ciało, co może a co niedomaga. Popłynie wówczas fala, prawie jakby wbrew odruchowi, by połączyć to co jest do połączenia, by znaleźć tą wspólną płaszczyznę, a jak bliżej popatrzeć to tak naprawdę ją STWORZYĆ. Umiesz ją tworzyć z wszystkim, co jest dorobkiem energetycznym wszechświata, nie ma już dla ciebie przeszkód, taki czas nadszedł epoki sercem zwanej. Ile będziesz potrafił się nauczyć w tym serc spotkaniu zależeć będzie od tego ile miejsca zrobisz w swoim skarbcu, na te perły i diamenty energii świata.

Wizja płynie dalej. Poza wirem pojedynczym i wspólnym jest wielka przestrzeń, która łączy wszystkie istnienia ze sobą. Jesteś już jej częścią, czy to wiesz, czy tylko jeszcze podejrzewasz. Ja ci mówię wprost i bez ogródek, że płyniesz na czele fali przemiany jaką istnienie przynosi, bo pracujesz na należne ci tobie miejsce na jego piedestale. Ileż na nim już jest istnień, to musi być cudowne tak żyć w czasie, gdzie te zmiany zachodzą. Może kiedyś opowiesz mi historię swojego istnienia, swoimi słowami, które wykraczają poza to co odebrać można patrząc na energii obraz, w oczach jej odbicie. Ty wiesz więcej, najwięcej o tym jak to u ciebie wygląda i tego rozumienie staje się podstawą pogłębiania twojej wrażliwości w stosunku do twoich możliwości obecnych.

Nie zatrzymuj się, tylko o to proszę. Niech fala niesie i niech kontynuowana jest między wami wymiana tych duchowych skarbów. Póki co my damy więcej, ale zobaczysz, ani się obejrzysz, a swoje własne diamenty będziesz dla innych z siebie wyłuskiwał. Trzymamy cię za rękę do tego czasu, ale nie by prowadzić; raczej byś serc naszych grzanie poprzez ten uścisk poczuł.

Mikołaj

piątek, 6 lutego 2015

Uśmiech pewności

Istnieje w świecie energii miejsce, przez które przepływa energia słów wypowiedzianych i tych przemyślanych. To miejsce jest szczególne dla was, bo świadectwem jest dokonującej się w was przemiany. Gdybyście mieli dostęp do niej, gdybyście potrafili sercem sięgnąć w to miejsce zobaczylibyście ogrom zaszłości i tego, co już udało wam się osiągnąć. Jest to przede wszystkim zapis czytelny, oczywisty, jasny, bez komentarza jakichś energii myślicielskich. My nie patrzymy na to co już pomyślane, my chcemy wiedzieć, poznać to, co z tego wszystkiego może dla was i świata energii współistnienia wyniknąć.

To co jest istotą tych zapisków teraz, w tym momencie waszego istnienia pokazuje wielkie pomieszanie pojęć i konieczność ich zredefiniowania w sposób zrozumiały, przyswajalny dla odbioru ludzi, których one dotyczą. Pokazuje przyszłość, w której na razie jest chaos, ale również nadzieję na wyłonienie się Mistrzów, którzy uporządkują i zaprowadzą ludzi na spokojniejsze wody istnienia. 

Myślenie ma tą zaletę, że można je zmienić: subtelne sugestie przemiany pozwolą na uzdrowienie procesów zachodzących w człowieku. Odczuwanie wymaga innego rodzaju pracy, a jest nią budowanie w sobie przestrzeni wrażliwości do tego, by nie tylko odbierać, ale również wyłuskiwać z siebie coraz to szlachetniejsze uczucia, coraz to szlachetniejsze emocje. Zapanujesz nad tym, bo wiesz, że ciebie to dotyczy, że teraz nadszedł czas, w którym materia twojego życia jest uporządkowana, na swoim miejscu tobie podległym. Szumią knieje twoich myśli złotych, a więc zanurz się w jezioro uczuć Lepszych.

Ja wyciągnę rękę pierwsza i wręczę ci gwiazdkę pierwszej pomyślności w twoich staraniach. To moja miłość do ciebie, to mój przywilej tak móc skorzystać z mojego dorobku. A ty bierzesz ją i przytulasz do serca, bo wiesz, że gdzie byś nie poszedł i czego byś nie robił ona tam będzie, a ja z tobą. Kochasz ludzi i siebie i w tym uczuciu wzmacnia się twoje oczekiwanie na więcej. Prowadzi cię ono w rejony, w które żadne zwoje, szkiełko i oko zaglądnąć nie potrafi. Na tym polega wyższość odczuwania, na porzuceniu myślenia, które siłą rzeczy fragmentem zawsze będzie całości dopóki całość historii nie zostanie wypowiedziana. A co jeśli coś ci przeszkodzi w tym recytowaniu, czy wracasz do tej historii by ją dokonczyć? To zależy zbyt często od kaprysów dzisiejszego świata, a zbyt rzadko od prawdziwego serca wołania. Usłysz więc moje słowa szczere, które kobiecą nutką się w tobie jak echem odbijają. Ono rozchodzi się ciepłą falą po twoim ciele i wychodzi poza nie, poza obszar i pobrzeże tego co jest twoją aurą. Ono wiąże cię z uczuciem moich Sióstr i Braci, bo my już dawno razem się ze sobą pobrataliśmy, a teraz ciebie zapraszamy do wyniesienia na piedestał istnienia razem z nami.

Zatrzymaj się na chwilę i pomyśl o tym, co jest istotą, celem twojego życia. Nie jest to zbyt duże zadanie, bo choć cele niełatwe to nie noszą w sobie komplikacji, które wywołuje przekładanie ich wszystkich na słowa. Wołam o takie ich odczucie, że w jednej chwili oczy ci się szeroko otwierają a pierś wypełnia zrozumienie motywów twojego tutaj istnienia. Dodaję ci odwagi, by wykonać ten skok wgłąb siebie, bo odwagi ci teraz trzeba. Usłysz grzmot w oddali, to ktoś ważny daje ci znak, że siebie samego trzeba przede wszystkim SŁUCHAĆ.

Serce wybija godzinę twojej chwały. Ono promienieje na wszystkie strony, ono rozpierane jest energią istnienia, która rozchodzi się szeroko i głęboko wnikając w warstwy i tkaniny, z których ulepiona jest wasza rzeczywistość. Podtrzymuje cię na duchu myśl, że całym zastępem jesteśmy z tobą i po linii naszych połączeń, tego ciebie wyniesienia, płynie energia wsparcia i miłości, która przeszkód się nie boi, która oporu nie zna. 

I ja, tak sama z siebie, ślę uśmiech pewności, bo widzę jak promienieje i twoje oblicze. 

Matka

wtorek, 8 lipca 2014

Cztery złota

Istnieje potrzeba innego spojrzenia na Tą i Tamtą przestrzeń. Pamiętajcie, że wrota otwierają się przed tymi, którzy najpierw znajdą w sobie odwagę pomyślenia o sobie inaczej. Inaczej, czyli jak? Tak jak podpowie Serce, tak jak Dusza zaśpiewa; zastanówmy się więc jakimi słowy dotrzeć do tej cząstki Ciebie, która o tobie stanowi.

Potrzeba ci zasłuchania się w swoje potrzeby i pragnienia. Od nich zaczyna się twoja historia. Pomyślisz wówczas o tym, jak urządzone będą wnętrza twych przestrzeni, jakimi szatami się odziejesz, jakimi ludźmi się otoczysz oraz jakie marzenia i cele dadzą Ci spełnienie. To krok pierwszy, którego nie można zaniedbać licząc, że wszystko samo wypłynie i skapnie wam na otwartą dłoń, która zwinięta jest w pięść. Dajemy wam szansę i wspieramy naturalne procesy, które warunkują takie tych procesów się zadzianie. Potrzebujemy w was jednak więcej Świadomości tego co czynicie, rozumienia jak elementy tej układanki Waszego Życia składają się w całość i jaki wpływ mają na tą większą, na energię istnienia. Gdy zobaczysz, poczujesz lub po prostu się Dowiesz gdzie umiejscowiony jesteś w tej układance, niemal plątaninie złotej nici, która wszystkich was przepasa wówczas zastanowić się będziesz mógł jak otworzyć wrota do Wyższych Wymiarów.

Bo one są Tu. One są na wyciągnięcie waszej ręki, jesteście w nich zanurzeni i ich częścią, świadomością tylko swoją jeszcze nie do końca obejmując elementy na to się składające. O tą Świadomość wołamy, o tym wznosimy tu na Padół pieśni co jak złoty deszcz opadają na wasze ramiona. Weź tą jedną, złotą kroplę. Ona rozpływa się w Twoim wnętrzu i zwiastuje Burzę Przemiany. Zastanów się nad sobą, nad tym co robisz, co Ci nie wychodzi, a co idzie dobrze i zmień nie tylko siebie, ale swoje zachowanie, to jak odnosisz się do innych, bo zawsze wszystko można Lepiej, Więcej... 

Przesyłam iskierkę dobrej nadziei. Potrzebujesz jej, bo jeszcze nikt nie może być Samotną Wyspą dźwigającą ciężary cudzych losów. To zrobią ONI, Ci wielcy, Ci Jasności najbliżsi. Oni to ROBIĄ, bo oni Miłowanie w sobie odnaleźli bezdenne, odpowiedzieli na to wezwanie, które z nich wypłynęło światłem z ich Serc ku wam wychodzącym. Potrzebuje ono ciepłego przyjęcia, opieki, podtrzymania siebie w tym swoim Płonięciu. Podmuchaj na niego ciepłem swojego wnętrza, a ono wpłynie do ciebie i Świat twój wewnętrzny ogniem zawiruje.

A ja na wietrze puszczam złote piórko. Ono niby się waha, niby tańczy niezdecydowane, w którą stronę sie udać, a jednak... Mknie ku Tobie, bo wie, że ma coś do Zrobienia. Co takiego. Myśl twoją pobudzić do samostanowienia o sobie, do zdolności samoobronienia tego, co jest Tobą, co jest tak ważne, a co przecież stale zmienia swoją definicję. Nie szukasz Miecza, a jednak to Piórko Mieczem się staje, bo w Tobie tego samoobronienia jest potrzeba; w chaosie potrzeb i sygnałów dostrzegać mądrze te, które wspierają Twojego wzrastania ideał.

I wreszcie grunt złotym pyłem pod nogami ci przysypuję. Droga wcześniej może Nieciekawa, kierunek Taki Sobie, a jednak zmierzasz w tym dobrym, uspokojenia pełnym i jasnej ścieżki mieniącej się barwami odbitego od złotego pyłu Naszego Światła... My strumienie jego kierujemy na was, teraz, w tej Nowej Epoce i wznosimy o waszego Serca Śpiewanie. 

Doskonale Ci się to udaje, a wiesz dlaczego? Bośmy dawno już ze sobą rozmawiali, bośmy dawno się już pospotykali i wysnuliśmy Wszyscy wspólnie taką wizję naszych splątanych ze sobą Mocno istnień. I ja jestem przy was. Mówią o mnie Wielki, Wspaniały, bo taki jestem, ale nie o to mi teraz chodzi, by budować w sobie sił staranie - chcę byś zbudował je ty w sobie, dlatego Akcentuję swoim przy tobie bytowaniem takie mojego Świecenia akcenty. Nie potrzebuję już nic więcej jak przeglądać się w oczach twoich i widzieć takich moich starań Nagrodę.

Kapturowiec

środa, 5 czerwca 2013

Zatrzymam czas

Zatrzymam czas. Czasu nie potrzeba obmyślać i planować na lat kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt. Czas wydarzeniem jest w was się dziejącym, potrzebnym wam w uczynkach codziennych, w przyrzeczeń dotrzymywaniu, w spotykaniu się w miejscu określonym. 

Czas ogranicza. Nie ograniczeniem jest on dla waszych możliwości miłowania, pojmowania jakimi barwami się on mieni, odkrywania w sobie pokładów jego głębszych i uczenia się przekazywania ich w sposób coraz doskonalszy. Jest on potrzebny, by uczyć was dyscypliny poprzez świadomość, że życie ziemskie ograniczone jest jego przedziałem.

Posłuchałem kilku głosów, kilku serc swego czasu. W wielu z nich dźwięczała pewna nuta. Grała ona, mieniła się barwą, dźwiękiem przypominającym zrazu opokę, ostoję, która wątłą podporę dla tych serc stanowiła. Czas niesie więc ograniczenie, którego wyzbyć się trudno, powie ktoś: niemożliwe, ale ja wam teraz rzeknę: zatrzymam go dla was.

Stajemy w bezczasie i patrzymy jakie obrazy przed oczami naszej duszy się pojawiają. Mienią się one barwami doskonalszymi, jaśniejszymi, dostrzegamy inne ich odcienie w czystości barw dotąd niewidzianej. Słyszymy jej melodię i odczuwamy sobą ten przepływ nieprzerwany tego, co jest PROCESEM w was przemiany. On dokonuje się stale, czy czasem jest ograniczone wasze istnienie, czy nie. Potrzeba wam pomyślenia o sobie bez kategorii ograniczeń, wyzbywszy się go zobaczycie prawdziwsze swoje i nawzajem oblicza.

A co ze mną, jakie mnie, Mistrzowi, przypadną w udziale dostojności. Ja zobaczę rozświetlone oblicza, na podzięki nie zaczekam. Ty pobiegniesz przed sobą, bo dostroisz się do nowych pokładów dostępnych ci i pomocnych energii. One ubarwią twoje bytowanie w sposób, który dotąd nie był ci dostępny.

Zatapiam się więc w tej myśli: jak to jest być w bezczasie? To tak, jakby nie miało się problemów, jakby gonić nie było już trzeba, widząc naturalne ciągi zdarzeń, bo one już są, kreowane są siłami woli twojej do ich wesołego spełnienia. Zauważysz, że w takim patrzeniu wszystko jest, a będąc ucierpieć może tylko twoje, nie cudze oblicze. Odwracać więc zaczynasz biegi zdarzeń niechcianych, bo czas nie powoduje, nie odwraca twojej uwagi od tego, co naprawdę jest ważne. Zobacz siebie ponad nim, a ja stanę przy tobie i zatrzymam go... żeby nie powrócił do twojego istnienia na zawsze.

Co jeszcze z takiego patrzenia zrodzić się może? Piękno duszy i wnętrza, które wreszcie pozwala sobie na swobodny w nim przepływ tego, co swoim naturalnym rytmem i tak płynąć zechce i zamierza. Żadne źródła nie zatrzymują się w tym pędzie, przyspieszają rozumiejąc swoją rolę we wszechistnieniu, w tej energii, która splata wszystkich powiązanych waszą wspólną historią. Zauważyłem kiedyś tak patrzącego mędrca i w oczach jego dało się zobaczyć sączące się złocenia i srebrzystości piękna duszy jego. To mój brat tu w świecie energią nazwanym, patrzymy sobie w oblicza wciąż widząc kontynuację naszych istnień; starań w niesieniu ciepła ludziom.

Gdy byłem tu z wami, chadzałem drogami niestrudzenie. Wiedziałem dokąd idę i że tam dojdę. Rozumiałem, że już tam byłem, czyniąc to co czyniłem na miarę swoich sił, choć ledwie ułamkiem swego sięgania w tak odległą przestrzeń jeszcze tam naprawdę byłem. Pozaczas zabierze wam niemożność, od której chcecie odejść, pomyślcie więc czasem o sobie w kontekście postaci tym nie ograniczonej.

Zasługą waszą jest organizacja ludzkich aktywności. Nie ma zastrzeżeń do tego jak organizujecie sobie swoje zajęcia. Tym, co pozaczasu wymaga jest to, czym jest on wypełniony, a najczęściej zapominaniem o swoim dobrobycie w szerokim kontekście tego co światowe i zaświatowe. Pięknem dzwonu mej duszy wybijam godzinę, która dla was nastała. Godzinę nie mierzoną dniami, ani tygodniami, czy latami. To Godzina twoja nastała, na powstanie dla siebie z wewnętrznych mogił, zmartwychwstanie i pokonanie czasu, którym niby wszystko jest ograniczone, którym jest zarządzane, a który tak naprawdę ukłonem jest w stronę woli i piękna energii, granic nie posiadających.

Pozostawię was więc z taką oto myślą: czy czujesz, że gdzie chcesz być to jesteś, a gdzie byłeś, już nie powrócisz? Czy widzisz w sobie te znaki, te sygnały, które jak ten dzwon ogłaszają wieść, że odnalazł człowiek drogę do samopoznania, do samego nazwania i stanowienia o sobie poprzez wieki i historie całe. Wyczuwam piękno, które czasem się nie mieni. Ono mówi, śpiewa wręcz, o tym jakich cudowności w sobie napatrzeć się nie może. Zasugeruję, podsunę ten pomysł śmiało: zapatrz się tak i zapomnij o tym, co za chwilę, bo widząc siebie w Całokształcie obrazu zdarzeń zdecydujesz o tym, co już wiesz, że dokonać się w tobie przyrzeczeniem dokonało. Ten obraz trzymaj w sobie, a zmieni się oblicze świata, któremu cierpień tym ubywa.

Mistrz.

środa, 2 stycznia 2013

Ubarwianie przyszłości

Ubarwianie przyszłości zaczyna się właśnie teraz - od chwili przemyślenia, od chwili zasiedzenia się w stanie niczym nie przerwanej ciszy. Popłynie strumieniem barwa w tej ciszy i z tej ciszy zrodzona, która doda nowych kolorów temu ku czemu zwrócone są twoje myśli. Zasłuchaj się w jej melodii, w jej tonacji, pomyśl o niej jako o czymś co twoje, co z głębi ciebie wypływa. Czy potrzebna jest energia z zewnątrz, czy trzeba się nią karmić i na nią liczyć? Tak, ona też przychodzi, ale jako pewien przyczynek, impuls do tego, by w sobie szukać prawdziwych źródeł przemiany - źródeł nie posiadających wstecznego biegu.

A gdzie one pędzą, ku czemu na spotkanie? Ty już wiesz, bo stale zastanawiasz się nad tym jak wyglądać będzie twoje jutro, z czego skladać się będzie twoje ziemskie doświadczenie i ile miłości uda ci się dać innym i samemu odebrać i przyjąć do swojego serca.

Ja jestem mistrzem i Mędrcem, jestem jednością sam w sobie i w zespoleniu z wszystkim co jest dookoła, do czego wzrok może dosięgnąć i ku czemu może wznieść tylko swoje westchnienie. Pomyśl o mnie jako o Wzorze, jako o pomyśle jak samemu na siebie i w siebie zechcesz spoglądać. Takim właśnie patrzeniem uda ci się zaakcentować w sobie co na moje podobieństwo uda ci się w sobie zobaczyć. To tam jest - jest w tobie bowiem cała historia tego, co się wydarzyło oraz historia tego, co jeszcze ma nadejść. Nazywam obie historiami, bo o przyszłości też można rozmawiać jako impuls do jej przemiany lub okazji do radosnego ją z otwartymi rękoma witaniu. Zastanówmy się czym ona w twoim przypadku jest?

Jest w tobie dużo niepewności, zastanawiasz się jak sobie z życiem poradzić i jakie kierunki i ludzi dookoła wybierać jako Godnych kompanów do wspólnego tej Chwili przeżywania. Jest też w tobie ogromna siła, ta już zrealizowana, ale także ta jeszcze w potencjale - bądź jednym z tych, ktorzy ten potencjał w sobie uruchamiają, którzy przede wszystkim na siebie liczą w swoich zmaganiach w istnieniu. Nie będziesz sam, bo cokolwiek znajdziesz w sobie dodane w dwójnasób ci będzie jeśli prawością i słusznością będzie się mieniło. Co jeszcze jest w tobie? Wiele cierpienia, że nie udało się to czy tamto, że ludzie zawiedli raz po raz, a ty ofiarą jesteś swojego istnienia. Wybierasz tak patrzeć na życie i wybór ten nie przynosi ci spełnień marzeń, o których śnisz czy to w nocy czy to na jawie łapiąc się na szczerym pragnieniu ogarniania sobą coraz większych przestrzeni Ciepła.

Zrezygnuj z takiego obrazu siebie i popatrz na mnie. Spójrz mi w oczy, co mówi ci twoje widzenie, twoja intuicja, gdy tak na mnie patrzysz. Widzisz te dwa promienie jak złote monety mieniące się w pełnym słońcu widzące w tobie tylko Piękno, Siłę i Skuteczność! Dlaczego wszechwidząc nie dostrzegam w tobie tego, co może być Zaciemnieniem? Bo wiem, że to eksperyment, że to próbowanie różnych scenariuszy przez ciebie celem odnalezienia tego, co będzie podstawą dla twojej indywidualnej Pieśni. Wiele w życiu wydarzyć się może, niesiemy wieść sprzeciwiającą się temu, co rzekomo wydarzyć się musi! Popatrz na siebie inaczej już dziś, a jutro dojrzysz rozjaśniających się przed tobą horyzontów twojej przemiany. Zbierzesz jej owoce a twoje samopoczucie, sukcesy i zdrowie pokażą ci, że właściwą wybrałeś ścieżkę. Czy więc uwierzyć najpierw powinieneś mi na słowo, a może już wiesz, że słuszna to wizja bo jej słuszność podpowiada ci serce twoje tylko szukasz Pretekstu, by jakoś do przodu, niepewnym krokiem zacząć iść w stronę jej spełnienia? Zamyśl się nad tym i podejmuj odważną Decyzję: pójdę w stronę słońca, pójdę w stronę jasności i mądrości myśli, słów i dokonań moich. Wybieram dla siebie życie lepsze - lepsze, bo dostrzegające wartość przemiany tego co było w Przyszłość tego co stanie się przyszłością narodów, świata całego.

A to niby taka skromna, bo tylko twoja myśl. Jaką ona ma siłę, by świat zmieniać, wpływać na niego. Chcesz jego przemiany, ale nie dostrzegasz jeszcze ścisłego związku jaki z nim masz, bo jedności swojej z nim nie widzisz, nie czujesz. Ale on JEST, w całej swej okazałości stoisz przed moim patrzeniem i tak jak ja zjednoczony z istnieniem tak ty w swej istocie nierozerwalnie z nim połączony. Dlatego nasze drogi krzyżują się raz po raz, bo razem stąpamy po jednej, choć pozornie tylko dwoistej, przestrzeni. Jednością ona także jest i w tym zjednoczonym patrzeniu również dostrzeżesz dla siebie korzyść, wartość zeń płynącą. Popatrz więc na siebie i pod takim zmienionym kątem.

Ono również Ubarwi twoją przyszłość i zepnie jak klamrą tą ścieżkę od Teraz ku temu, co Zatem. A tam ja będę stał i czekał na ciebie, powitam cię uściskiem, a ty już będziesz wiedział, że prócz mojej sympatii i uznania dla twoich osiągnięć niczego więcej ode mnie chcieć nie będziesz. Wiedzieć będziesz, że masz to w sobie, bo sam w sobie poszukałeś, wydobyłeś i uruchomiłeś ten wewnętrzny potencjał. On zmieni twoje oblicze, rozjaśni i odplami to, co sprzeniewierzone. Porzuć ścieżkę cierpień, a stanie się dla ciebie Jasne jakie następne kroki powinieneś poczynić - jeszcze w tym zakątku wszechświata.

Mędrzec

środa, 22 sierpnia 2012

Energii krąg

Jesteśmy tutaj wszyscy, stanęliśmy w kręgu. Otoczyliśmy ciebie cząstką ciepłą każdego z nas. Ta cząstka jest dla ciebie, weź ją i ponieś to, co ona sobą reprezentuje ze sobą w przyszłość. Niech urośnie plon godny z tego ziarna; godny ciebie, człowiekiem zwany, energią naszą BRATNIĄ. Ja stanęłam na czele tego naszego Zgromadzenia - Niewiasta. Czoła jednak chylę tym, którzy w kręgu stanęli, bo oni Wiedzą, oni Czują tak wiele, tak mocno. Tak bardzo chcą, by przedsięwzięcie nasze udało się i w chęci tej tak wielkiej i przenikliwości oni to WIDZĄ, oni to WIEDZĄ. Dowiedz się i ty, bo częścią jesteś tego zgromadzenia, masz w sobie to boskie ziarno, które świeci; rozlało się na całą przestrzeń aury twojej. Zanurkuj w tym świetle jakbyś w jaką otchłań wpływał. Ono poniesie cię i w tym płynięciu spotkasz się ze swoim Przeznaczeniem.

Co nim jest - już mówiłam. Pomyślałam więc ponieść tą myśl dalej. Że masz wolną wolę, że czynisz co uważasz za słuszne. Jesteś już istotą Dorosłą do tego, by przyjąć na siebie odpowiedzialność za swój własny świat i za te cząstki, które ci ofiarowujemy. One płyną prosto przed siebie, a każda zbliżając się do ciebie wpada w wiru kręcenie, jak młynkiem, stając się częścią ciebie. One w tobie zmieniają twoj Wygląd. Ale nie ten zewnętrzny, o nim na chwilkę zapomnijmy. Ten prawdziwy twój wygląd określony barwą twojego do siebie i świata nastawienia, skali twojej wewnętrznej skuteczności. Dowiadujesz się na codzień ile zwycięstw odnosisz z tej walki o byt lepszy dla siebie i bliskich. Ale najważniejsze, by pozostawała w tobie nutka grająca, śpiewająca coraz głośniej melodię... Przeznaczenia.

Narasta w tobie przekonanie o twojej wielkości. Skromność tobie niepotrzebna, tylko przyznanie, że to, do czego doszedłeś siłą swoją i ręką do końca doprowadziłeś. Posłuchaj więc pieśni mojej na cześć istot wielkich w kręgu stojących. Ty już nie w środku tego kręgu jesteś, ale razem z nami za ręce się trzymasz i oplatasz ziemię ciepłym uściskiem. Skoncentruj się na tym wyższym poziomie, wyjdź poza schemat myślenia przynależny twojemu światu. Pomyśl przez chwilę globalnie, poczuj się częścią czegoś większego. W tym zawiera się istota wyższego pojmowania swojej roli we wszechświecie. Jeśli poczujesz, że brzemię to za duże, to pomyśl jak my, energie, zmęczenia nie znając takim właśnie nierozerwalnym uściskiem zastanawiamy się jak jeszcze ludzi zainspirować bez odbierania im ich... Przeznaczenia.

Zasłuchaj się w melodię płynącą z energii świata. Ona brzmienie ma nieharmonijne jeszcze, da się słyszeć fałsze, dźwięki obłudne. Ale gładzi te dźwięki ten nasz uścisk mocny i wygładzi, wygładzi. Na tym czy tamtym planie zobaczysz co urodzi się z tej inicjatywy i choć wyda ci się za chwilę, że wrócisz do czynności będących twoją tutaj życia historią, częścią tego kręgu nie przestaniesz być. To jest twoje Przeznaczenie.

Czy ja coś nakazuję, czy do czegoś przymuszam? Nie, to energia serca twego rozświetlonego daje ci tę drogę jasną, w którą wpisane jest w tym naszym kręgu dumne stanie. Ja nic nie powoduję, wolno stać ci tu razem z nami, na równi z nami się mierzyć. Dodaje ci to jeszcze godności i blasku, a żyjąc prawo dajesz dowód innym, że jeśli tak wybiorą, tak postanowią i ich może stać się taka przyszłość... Przeznaczeniem.

Daj się prowadzić temu światłu, ono pogodzi zwaśnione strony, te dźwięki nieharmonijne. I choć chaos odbierasz, odczuwasz, to bierze się on z konfliktu starej i nowej melodii. W tą nową się zasłuchaj, a zobaczysz, że głośniejszą gra nutą, że czas starej przeminął. Po co więc jej wierzyć, jej ufać, skoro ty już z inną melodią jesteś tożsamy. Popłyń z nami w tę krainę dźwięków, a i ciąg dalszy twoim oczom się ukaże. O nim jednak jeszcze nie opowiem, ale co ze słodkiej melodii dalszego dla świata może się podziać? Tylko dobrze, tylko lepiej. To jest świata i twoje... Przeznaczenie. 

Niewiasta

wtorek, 31 lipca 2012

Twoja przyszłość

Przez chwilę nic nie rób. Pozwól myślom przelatywać ponad twoją świadomością. Trwaj w bezruchu chwilowym; zaraz poderwiemy się do lotu, ale jeszcze nie teraz. Pozbieraj te elementy twojej uwagi rozsiane po całej twojej energii w to miejsce w środeczku ukryte. Ono nazywa się skupieniem. Na czym masz się koncentrować? Najpierw na samym sobie, jak siebie odczuwasz, jak odbierasz. Popłyń wolno, nie popędzaj niczego, niech zapanuje w tobie cisza absolutna. Myślisz, że znikniesz jak zapanuje nieporuszenie, czujesz potrzebę ciągłego zajmowania się czymś, twojej uwagi. Ale spróbuj, a zobaczysz, że rozszerzy się twoje patrzenie, bo nie zakłócone ono będzie tym, czym możliwe jest twoją uwagę rozproszyć. Popatrzysz na siebie inaczej, ale zacznij od tych uczuć wzburzonych i myśli gładzenia. Niech wiedzą, że do nich powrócisz, niech nie martwią się i o uwagę nie krzyczą.

Czas by przesunąć punkt koncentracji. Zobacz ten punkt między brwiami, jak świeci. Stanowi on bramę, która otwiera się, gdy skupienie w nim zapanuje. Zobacz jak rozszerza się jego świadomość na całe ciało. Nie trwaj w myśli zbyt długo, że tylko punktem jest. Jest tym, czego twoja uwaga zapragnie, a może być WSZĘDZIE. Wiele ograniczeń ma człowiek nałożonych z racji osiągniętego przez siebie potencjału. Wiele z nich narzuca sobie sam, więc niech chociaż one nie będą twoim problemem. 

Posłysz ruch jaki dokonuje się od wewnątrz. Najpierw mały wir, potem coraz większy. Powoli buduje się jego skala natchnienia energią, którą to ja zaprosiłam. Zapragnęłam, zamarzyłam dla człowieka taki obraz jego przestrzeni wewnętrznej posiadanie, że ruchem i wirem jest jednolitym, scalonym wewnętrznie doskonale radzącym sobie i odpierającym wszelkie przeciwności losu. On dyskusję prowadzi - cały czas kręcąc się, pędu nabierając i rozmachu - ze światem zewnętrznym. Szuka dla siebie miejsca, lepszego, doskonalszego. Niech popłynie fala z tego wiru do przodu, to kolejny etap.

Ta fala niesie się siłą jego rozpędu i co buduje przed tobą? Drogę, tak, ty już wiesz. To jest droga twego jutra, bez zakrętów i potknięć - prosta, niczym nie ograniczona droga złota. Taka jak barwa twojej energii, zobacz ją w jej kolorach i powiedz sam do siebie: to ja jestem, to ja tą drogę zbudowałem, zbudowałam! Człowiek jako energia funkcjonuje na wielu poziomach. Jednym z nich jest Przyszłość jeszcze widziana z perspektywy tego, co wydaje się nieuniknione, co sterowane siłami losu przez kogoś z zewnątrz. Ale już wkrada się myśl, że przyszłość to JA, bo to moja przyszłość, bo to ja zbudowałam tą ścieżkę, którą dumnie z podniesioną głową będę kroczyć. Dlaczego dumnie? Bom prawa, bo prawdziwa, bo natchnienie niosąca i wsparcie potrzebującym. A czego im trzeba? Tego, czego tobie, a więc pokazania, że swoją drogę masz w sobie, krocz nią, buduj, negocjuj jaką kostką będzie wybrukowana. Tak będzie ci się po niej szło jak sobie o niej w tym rozmachu pomyślisz. Ale nie zaniedbuj tego, co powoduje twej energii takie rozhuśtanie, to musi się zadziać i dopóki wprawy nie nabierzesz, kieruj dostatecznie dużo uwagi najpierw w tą stronę. Opowiedz mi w duchu przed zaśnięciem jak ci poszło, jakbyś bajkę na dobranoc mi opowiadał. Dla mnie to będzie jak bajka, bo poznałam życie i już nie moje ono jest. Widzę je z daleka, patrzę i wiem. Wiem co wydarzy się tobie i każdemu kto posłucha myśli moich. Dobrze mu się zadzieje, bo ja będę mu pomagała te kostki układać, ja tam będę w tym wirze budującym swój moment wyjścia poza głębię z której wypływa. Będę i w twojej głębi, która spokojem natchniona czeka na rozkaz rozhuśtania wichury z której deszcz nie spadnie, a która przegoni to co może jawić się jako ciemne plamy na tak zobaczonej przez ciebie ścieżce. 

Jesteś więc na powrót spokojem, jakby morzem cichym, fal nieporuszenia pełnym. Uspokajasz się, bo wiesz, że droga zbudowana, że po niej kroczysz. Że wszystko możesz, niczego nie musisz. Posłuchaj więc mnie i popatrz ponad tą drogą, w górę wznieś swoje oblicze. Ono promienieje, ono wie, że nie potrzeba już pomagania, że nie trzeba jakich mięśni wysilać. Że spokojem wszystko wybudowane, razem ze mną, bo ofiarowałam ci bukiet energii splecionej jak warkocz. Ma on barwę złota, bieli i błękitu. Widzisz go bo stał się częścią ciebie; to jest to co zobaczyłeś wirujące dookoła mojej postaci. Spójrz mi prosto w oczy i powiedz szczerze: czy brakuje ci czegoś jeszcze w twoim życiu?

...

piątek, 20 lipca 2012

Bytu istnienie

Umiejętność myślenia i poznawania świata takim jakim jest, w prostocie swojego ów świata poznawania, leży u podstaw tego, po co tu jesteście - doświadczania życia w materii.

Poddać chcemy wam pomysł nowego na siebie i ludzi patrzenia tak, by dostrzegać w sobie cząstkę boską, jak i tą przyziemną waszym ciałem zwaną w sposób nie dostrzegający między nimi granic. On powie [piszący przekazy - T.], że to trzeci etap, ale nie o etapowość chodzi, ale by dążyć w kursie życia do coraz pełniejszego tak siebie pojmowania. Tak patrząc etapów można rozpoznać więcej, nieskończenie wiele bo na tak różnych punktach tej jednej dla wszystkich przecież ścieżki ludzie potrafią się znajdować. I znajdują. Minie trochę czasu, kiedy kolektywnie będzie można stwierdzić, że przekroczony został jakiś próg. Po to tu jesteśmy; po to przychodzimy, by swoim nauczaniem poddawać nowe interpretacje zjawisk fizycznych i duchowych.

Mają one w sobie wspólny mianownik. Jest nim wola i miłość. Wola, bo przypomina o tym, że życie i istnienie po to jest, by je kształtować wedle własnych zamysłów. Miłość, by w tych zamysłach mądrze i godnie uwzględniać innych, zapraszać ich do tej dyskusji, z której wiele dobrego dla każdej ze stron wyniknąć może. Tak patrzymy na was niby z daleka, ale przecież z tak bliska. Macie w sobie niebo tak samo, jak i ziemię. Choć my jej nie posiadamy, dostrzegamy jej uwarunkowania i wyzwania, które ona sobą stawia i rozumiemy jak można mądrze COŚ człowiekowi poradzić.

Czas nadszedł do tego, by postanowić iż takie radzenie jest człowiekowi współczesnemu potrzebne. Nie zdecydowaliśmy o tym z pragnienia, by postawić się ponad człowiekiem. Wynika ono z wołania tak wielu serc ku niebu, by coś zmienić, by coś się w ich życiach zadziało. Z miłości do was czynimy starania, byście o nas pamiętali, a raczej: byście sobie o nas przypomnieli.

Cały świat zdaje się w jedną stronę kręcić. Jest to obrót ku przyszłości, ku niemu ziemi oblicze jest zwrócone. Biegnąc myślą po kierunku tego spojrzenia zobaczyć można co czeka mieszkańców tej planety. Będzie nim okres spokoju i radości poprzedzony niemałymi wstrząsami obserwowanymi we WNĘTRZACH osób żyjących w dzisiejszych czasach.

Chcę bowiem byście zrozumieli, że nie ma prawd wynikających z obiektywnego porządku rzeczy. Takowy jest wypadkową wszystkich zaangażowanych w historię pewnego jednego, współdzielonego ze sobą MIEJSCA. W tym TŁUMIE gubi się jednostkowość jego członków, a więc wzmacnia przekonanie o nieuchronności pewnych zdarzeń. Ona jednak upomina się o siebie, o system dla siebie wsparcia. Stąd ból i rozdarcie, które na pewnym pułapie patrzenia wydają się bolesne, na innym nieodłącznym elementem PRÓB i BŁĘDÓW przez ludzi popełnianych.

Nie chcemy pouczać, tylko mądrze prawić. Powiemy więc, że wiele dobrego dla człowieka pojawi się, ZAISTNIEJE jako efekt przyjęcia świadomie i podświadomie istnienia w dwóch światach jednocześnie. Jeszcze więcej, gdy weźmie się pod uwagę myśl, że to JEDEN świat, że to jeden WSZECHŚWIAT dla wszystkich jednaki (z jednakimi prawami do godnego współistnienia).

Skąd wziął się taki świat, pełen pomieszania, interesów różnych? Z zagubienia tej właśnie myśli, z poświęcenia jej na rzecz tych chwilowych, tymczasowych jakby jaka lepsza treść miała z nich wynikać. Miłość do ludzi nie pozwala nam jednak na większą ingerencję; poprzez wgląd w siebie musi się człowiek zmieniać, my poddajemy tylko coś, co ma szansę z coraz większą rzeszą ludzi pozytywnie współgrać.

Zamiar jest by budzili się jak ze snu do WALKI o świat lepszy ci, którzy dotąd zajęci byli swoimi sprawami. Będzie wołanie zaświatów skierowane do nich, by stawali się Wolą zaświatów i Miłością dla innych. W ten sposób zjednoczą się dwa światy, ale czy tak naprawdę muszą? Czy nie są one zjednoczone i jedynie wołamy o tego faktu przez człowieka uznanie?

Poglądy zmieniają się w ciągu życia i po jego zakończeniu. Co pozostanie w człowieku to ogrom doświadczeń mierzonych BARWĄ jego energii, a więc częstotliwością wibrowania uczuć i myśli jego. Im wyższa, tym bliżej ZBAWIENIA, ale inaczej rozumianego niż to się uważa. Ono rozpoczyna nowy etap w istnieniu, zwalniając z potrzeby (wedle woli) wcielania się w materię i poprzez nią doświadczania praw godności.

Czy zakończy się kiedyś nasza ingerencja; czy odejdziemy na zawsze bardziej obserwatorami pozostając niźli aktywnie kontaktu poszukującymi bytami? I tak, i nie. Pewne jest jednak, że pozostaniemy Z TOBĄ - obok ciebie, i ciebie, i ciebie. Będziemy przy was i doświadczać nas i samych siebie będziecie w zgodzie z wewnętrznym waszym ZEGAREM. Póki co wybiła godzina dla świata jednaka. Jest nią PRZEMIANA w bytu doskonalsze istnienie.

Jasny

środa, 25 kwietnia 2012

Jasność

Łączą się energie. Pomyślisz: co z takiej własności wyniknąć może dobrego, kiedy jak dwa naczynia lub więcej popłynie jednym Torem, Kanałem energia ich zjednoczona? Nie zastanawiaj się jak dostrzegać we wszystkim słabości, ale pomyśl nad tym jak wielką siłę wyzwolić może tego rodzaju Łączność.

Pomyślałam, że opowiem człowiekowi o tym, co nazywa się wspólnym energii wirem. To prawo energii, jedno z wielu, do dzielenia się swoją własną energią i do wnoszenia jej wkładem swoim w coś od niej samej większego... Następuje to powoli, niemal uginać się energia twoja winna pod twoją wolą, spróbuj praktykować takie jej wolą sterowanie, by odnaleźć ona potrafiła Wspólne z Istnieniem grania tony.

Tony te wyzwolą siłę, światło, które niekoniecznie mieszka w częściach ich składowych. Harmonią się one staną i pod wpływem woli uwspólnią swoje grania tony. Utworzy się z nich wir jeden - wielki, świetlisty i popłynie pracą wewnętrzną ku urzeczywistnieniu w Przyszłości. Ją postrzegaj jako czynnik realny, zawsze wiąż każdy wir, jak wstążką przepasaj, koniecznością jej zaistnienia w twojego życia przyszłości. Uwspólnienie to niesie sobą jednak ograniczenia. Możesz pomyśleć, że tracisz coś na rzecz czegoś innego, większego. Proces tak dokonujący się bez świadomości ma potencjał zaszkodzenia człowiekowi, ważne jest, by wiedział, że z każdej takiej unii może się wycofać, wyłamać. Nie ma bowiem obowiązku łączenia tego, co połączyć się nie daje; nie ma prawa nikt oczekiwać, że zrodzi się Dobro z tak nieprzystających potencjałów.

Czemu o łączeniu wam prawię? Bo jest ono szansą na przyspieszenie waszego wzrastania w aprobacie Nieba. Kontakty z nami są jedną taką możliwością, która nigdy na manowce sprowadzić was nie może. Jest w nas Mądrość, jest mądre na człowieka patrzenie i takie wirów waszej przyszłości tworzenie, by na siłę i przekonanie o niej się przekładały, nie słabość i ciała bolenie.

Nie zastanawiaj się proszę co mogę dla ciebie zrobić, ja Niewiastą nazwana. Wołaj mnie wprost, a potencjał już gotowy będzie do wspólnego z tobą przez życie maszerowania. To jest mój dar dla ciebie, byś jednym aktem woli więcej niż jednej łaski dostąpił; by więcej się wydarzało, by w sercu twoim było goręcej.

Pragnę wam jeszcze uświadomić, że zła jakkolwiek przez was pojmowanego w zaświatach nie ma. Są te różne tony; są Obojętności barwy; bywa przygnębienie nad straconym życiem. Nie zastanawiaj się nad tym, tych wirów nie szukaj. Otwórz serce a nie przegapisz ogromu Miłości jaka na ciebie czeka. Twoi bliscy też tu są, nie tylko na ziemi i oni wypatrują okazji do tak rozumianego z wami porozumienia serc budowania.

Nie ma obaw płynących z kontaktów z nami - możesz nie wiedzieć, że stoję obok ciebie a jednak wyrażając tego wolę, ja się pojawiam. Wzmacniam sobą to, co w tobie dobre, co najlepsze; pomagam zrozumieć i rozjaśnić problemy tych w refleksji, kontemplacji zanurzonych. Więcej upatruję z tego pożytku dla was, niż z ingerowania wbrew waszym Nurtom wewnętrznym, które jako te Obecnie istniejące można nazwać Naturalnymi. Wbrew nim nie wydarzy się nic, ale jeśli choć cień nadziei w tobie zabłyśnie ja tą iskrę rozdmucham w płomień, który ogarnie wielkie przestrzenie i sięgnie w przyszłość. Tego szukasz - metod zmieniania przyszłości, którą wiesz - bo czujesz - że zmierza w takim, a nie innym kierunku, nie zawsze pożądanym.

Buduj więc te łączności. Z ludźmi sercami prawych, z energiami, które zwiecie Opiekuńczymi i z przyszłością waszą zawsze dostrzegając dobry ciąg dalszy spraw zaczętych; spraw nigdy tak naprawdę nie dokończonych. Tak buduje się jedność ze światem i ze samym sobą. Czy nie przyszło ci bowiem na myśl, że to jak postrzegasz swoje związki ze światem zewnętrznym tak naprawdę twoją własną interepretacją są tego, co przez ciebie przepływa, co o tobie stanowi? Od ciebie zaczyna się i na tobie kończy twoja historia o tobie i twoim życiu; sukcesach, porażkach i związkach z energiami wcielonymi i nie. Pomyśl o mnie, pomyśl o tych słowach i usłysz słowika śpiew w swoim sercu wieszczącego Rozświetlenia twojego świtanie. Jedność ze światem zbuduje jedność w tobie, a ona wyprowadzi ciebie na szerokie ulice Istnienia, z których tylko jeden strumień, jedno źródło bije. Nazywają je Jasnością.

Niewiasta

środa, 18 kwietnia 2012

Pieczęć zaświatów

Zacznijmy od początku.

Przebyłam długą drogę, żeby dotrzeć do miejsca, w którym obecnie się znajduję. Miłością jest ono naznaczone i jest to najmocniejszy rys mojego w Niebie istnienia. Płynę przez światy, niby tak różne i odległe od siebie, ale wszędzie, z każdego miejsca wiem, że połączona na wieki jestem z miejscem, gdzie mieszka moje miłowanie.

Przeływam lekko, jakby od niechcenia czasem, a jednak najmniejszy nawet ruch w mojej energii powoduje, że pokonuję ogromne przestrzenie. Taka jest siła wewnętrznej komunikacji, do której pracą z własną energią można dojść.

Postanowiłam zawitać przy Ziemi na dłużej. Bywałam w licznych światach, ale tutaj jak na wezwanie postanowiłam dać z siebie Najwięcej. Pomogłam niejednemu, pomogłam niejednej. W czym Niebo pomóc może, zapytasz? W odkrywaniu w sobie tej przestrzeni miłowania do świata, do życia, do ludzi i do świata energii. Pomyślałam razu pewnego, by inaczej spojrzeć na człowieka; inaczej spróbować zintensyfikować w nim jego własne procesy myślowe. Pomyślałam, że można inaczej, że zamiast powoli i spokojnie można szybciej, na rewolucję w myśleniu postawić. Fala płynie w stronę Ziemi, która taką rewolucję w ludziach będzie powodować. Obudzą się razu pewnego i zauważą, że wokół nich jaśniej, że miłości jakby więcej, chociaż jedne związki ulegną rozluźnieniu, rozpadowi, a inne zacisną się mocniej. Mocniej bić będą serca tych, którzy wsparciem dla siebie będą, a nie udręki ciężarem.

Szukam i ja takich miłowań spleceń pełnych. Wspieram je tylko swoją obecnością, to nawet wysilać się nie muszę, bo Oczywistość jest we mnie, że tylko w takich spleceniach widzę ludzkie serca. Im sekunduję, im hołd najzłotszy składam. Sypię te pyły złote, jakbym chciała Pieczęć zaświatów nad nimi złożyć. Pokłonem wieńczę moje starania, ale nie czołobitnością, bo szacunkiem do tych ludzi naznaczony.

Płynęłabym i może dalej, ale tych spleceń jest tak dużo, że zachwyciłam się nimi do Głębi. Nie opuszczę tego miejsca, dopóki nie poczuję, że nie ma zagrożeń dla tych spleceń, że siłą one same w siebie obrosną i obronić będą się potrafiły przed tym, co dla wielu wciąż uważane jest za Zakazane.

Nie ma miłość granic dla zaświatów, czemu więc człowiek tak często jeno w jednym, dwóch obrazach ją ogląda? Bo wydaje mu się, że świat to jeno udręka i znój; że więcej przejawień jest tego, co ciąży, niż tego co unosi, choć gdyby spojrzeć spojrzeniem przenikliwym można tylko pomyśleć: jest odwrotnie!

Jestem więc i odganiam wizje nieprzychylne. One się mnie nie imają, one nie zaburzą mojego obrazu, który powstaje w moim widzeniu wewnętrznym kiedy patrzę na serca splecione. Widzę Przyszłość, jak te sploty nabierają rumieńców, w jak wielką siłę się one przeradzają. To już się stało, to już się dzieje i nie ma Sił, które by powstrzymały energię płynącą po niciach ze sobą Współistnienia. Zadanie jest jednak o wiele ambitniejsze, widzę siebie za lat wiele wciąż tutaj zachwycającą się tej poezji w sercach ludzkich śpiewem. Czy zatęsknię do tych rejonów mi sercem bliskich? Ależ ja tam ciągle jestem, ależ ja ich na krok nie odstępuję! Tak jak ty podróżując, w sercu nosisz sobie bliskich, tak ja choć może i daleko jednym skinieniem myśli przenoszę się w innej krainy doświadczanie. Wiem, że Siostry moje są tam w miłowaniu splecione, tkają nici, z których Płaszcze dla ludzi będą uszyte. Kładę je im na ramionach i mówię: ponieś człowieku wieści o zaświatach i poprzez nie żyjąc obroń obraz miłowania, który nosisz w swoim sercu. Jest mi on bliski, jest on zaprzeczeniem tego, co przez wielu niechciane.

Jak jeszcze mogę pomóc człowiekowi w tej jego pracy wewnętrznej? Stoję i widzę wizję roztaczającą się przed każdym. Jest to droga złocista i jasna. Widząc ją prostuję zakręty; sypię pył złoty by bardziej jeszcze ją Mądrością i Dobrocią oświetlić. Nie ma granic dla energii, więc w skupieniu swoim chwytaj te barwy złotej swojej ścieżki w przyszłość. Wierz, że taką ona jest kiedy pod powiekami ją zobaczysz, a gdy zwątpisz zawołaj moje imię a ja przyjdę i pomogę uwierzyć ci, że sam złotą kostką ją sobie wybrukowałeś.

Niewiasta

czwartek, 15 marca 2012

Cztery ściany

Podczas życia mego na ziemi pochodziłem z rodziny uważanej za zamożną. Ale nie zamożną pieniędzmi ona naprawdę była, ale miłością do dzieci swoich i do wszystkiego, co ręce nasze strudzone zechciały przepracować.
Była wszechobecna w tamtym czasie panująca bieda i nie brakiem pieniędzy można ją było tłumaczyć, ale pustką jaka wkradała się we wnętrza ludzi.

Pieśń we mnie odezwała się dnia pewnego. Posłyszałem jej melodię i tylko jedno wówczas mogłem zrobić: ponieść ją do tych, w których głusza zapanowała; w których dźwięki ledwie echem się odzywały; jeno wspomnieniem zdarzeń przeszłych były. Pragnienie we mnie zostało zasiane i w piękny owoc wyrosło, by efekty tego z zaświatem spotkania opowiedzieć jakoś ludziom; jakąś przenośnią się posłużyć, by poczuć potrafili, nauczyli się jak obcować z własną i Inną wrażliwością.

Życie moje usłane było różami. Różami miłości ludzi, którzy mnie otaczali pomimo strudzonego i wysiłkiem naznaczonego przez drogi życia podróżowania. Pochodziłem z bogatej rodziny - bogatej w doświadczenia i mądrość, która w czterech ścianach zamknięta być nie mogła. Wyszliśmy więc wszyscy na ulice istnienia i stało się tak, że ja zaistniałem mocniej na kartach historii niźli im się to udało, choć tak wiele właśnie im zawdzięczam.

Przyszedłem na świat w bólach, ale nie bólem wewnętrznym moje przyjście naznaczone było, ale bólem matki strudzonej życiem i powołaniem nowego do istnienia. Pięknem tej chwili okazał się być obłok nad głowami zgromadzonych, utworzony przez wieniec tych, którzy w tamtej przestrzeni mojego przyjścia wyczekiwali. Nie na ziemi na mnie czekali, ale mimo tego duchowości głodni napojeni i nakarmieni przeze mnie zostali.

Takie było zadanie życia mego. I choć zakończyło się ono przed wiekami, dawno temu uśmiechem zostało zwieńczone, to jednak pamięć moja wraca ciągle do tych ścian czterech domu, w którym miłość zawsze panowała.

Mam ochotę opowiadać o tych wszystkich historiach, które przeżyłem. Ale bardziej ochotę mam powiedzieć, że wielkość człowieka właśnie w zwykłości chwil się objawia. W tych czterach ścianach gdy twarzy innej już przywdziewać nie trzeba, nie wypada, tutaj właśnie okazuje się, kto miłość nosi w sobie, a kto zwykłym przyzwyczajeniem przy naszym boku czuwa. Patrz uważnie i szukaj w spojrzeniach ludzi tego, co zwykłością życia ich jest i co przekładać się będzie na znacznie więcej sytuacji, niż te stworzone na potrzeby zaspokojenia waszych potrzeb. Potrzebą serca jest tylko jedność.

Demonstrowanie jej w każdej sytuacji stanie się dla ludzi wieków obecnych i przyszłych podstawowym kryterium osiągania przez nich szczęścia, zadowolenia z tego kim są, gdzie i z kim. Nie zaniedbuj pracy do wykonania koniecznej, by w sytuacjach dostrzegać zwykłość - te ziarenka, z których refleksje płyną i wyrastają w drzewa mocne, zdolne przetrwać każdą życiową wichurę.

Popatrz w serce i w niebo i dostrzeż, że jednym rytmem biją. To rytm mojego serca.

Mnich

środa, 15 lutego 2012

Doskonałość

Doskonałość zaczyna się tam, gdzie kończy się wiara w niemożność. Pojawiać się zaczyna i barwą złotą jaśnieć będzie w tych, którzy zapomnieć potrafią o troskach, choćby nic wokół nich innego nie było. Z pułapu takiego na życie patrzenia dostrzec bowiem można, iż ich mnogość jest tylko złudzeniem.

Wielkością swoją objąć można te zdarzenia, te historie, które pozornie niezbyt dobrym pomysłem się wydają; które niezbyt jasno się wyrażają i poprzez to objęcie stworzona zostaje przestrzeń, w której małymi, coraz mniejszymi się one wydają, bardziej nieznośną muchę przypominające niż problem realny.

Nie o problemach chcemy opowiadać, ale jak sobie z nimi radzić. I to nawet nie chodzi o konkretne porady, konkretne opowieści o konkretnych sprawach. To można pozostawić losowi, który sam w konkret energię ubierze. Skup się na tym, co myślą i uczuciem jest twoim; o tych rytmach wewnętrznych dyktujących konkretom określoną formę i kolejność ich pojawiania się w twoim życiu. 

Tak patrzywszy dostrzeżesz ogrom możliwości, ktore są przed tobą. Ogarnąć sobą będziesz potrafić te problemy twoje osobiste, zrozumiesz też innych, ale także dostrzeżesz przy okazji to, co dostrzegane nigdy przez ciebie nie było. To wielka tajemnica odwagi - skoku w życie, który bardziej zapominaniem jest przykrości zdarzeń przeszłych, niż w konkret ubieraniem tego, co się wewnątrz siebie czuje. To się dokonuje samo, bez wysiłku prawie, bo cechą energii wcielającej się w materię jest nastawienie na takie się z nią łączenie, by wszystkie w niej kierunki w konkrecie swoje odzwierciedlenie odnalazły.
Zapatrz się we wnętrze swoje i poznaj samego siebie jak nic i jak nikogo innego. To twój obowiązek wiedzieć, co się w twoim DOMU dzieje, jak ci w duszy gra i gdzie te źródła w tobie biją, a gdzie następne wybić mogą. Całą uwagę poświęciwszy temu zobaczysz, że kształtów wszystko nabiera; że te strumienie w korytach płyną, że myśl w materię ubrana objawi ci się niczym lustro, patrząc w które więcej o twoim wnętrzu ci opowie niż o prawach materią rządzących.

Dlaczego tyle prawię o twoich możliwościach niemal nieskończonych? Bo je MASZ, bo wiedząc czy nie bardzo sprawę sobie zdając prawo to w twoim życiu, dnia każdego znajduje swoje potwierdzenie. 
Zaufaj więc sobie i odkrywaj w sobie te uwarunkowania, a gdy już wiedzieć będziesz jakimi one są, zmienić je łatwiej będziesz umiał. Pamiętasz na pewno te chwile w życiu, gdy wszystko łatwo płynęło, jakby na swoim miejscu było. To właśnie to swobodne wyrażanie się energii, to właśnie była twoja obserwacja, że jak i w NIEBIE tak i na ZIEMI. Korzystaj z tej cechy, z tego, że energia daleko poza twoje ciało wychodzi i łączyć chce ciebie ze zdarzeniami, które o jej istocie chcą ci słówko szepnąć dotąd niepoznane, niesłyszane.

Zaufaj też i nam, bo w tym prowadzeniu energii pomagać chcemy. I choć może konkret życia mniej nas interesuje, to jednak znamy jego cel i powód jego istnienia. Chcemy, by dobrze wam się działo, by wnętrza wasze w tych zdarzeniach-lustrach tylko piękne swoje oblicza oglądały. Nie gub się za zasłoną pozorną, stworzoną przez złudną myśl, że może jakoś się uda, że jakoś to będzie... Będzie tak na pewno, że cokolwiek zdarzy się prawdę ci o sobie powie, a czy ty tą prawdę przyjąć umieć będziesz jest inną opowieścią, której niejedna, inna pieśń zaświatowa jest poświęcona.

Świecę więc wam jak latarnia, byście kierowali myśli i uczucia swoje w stronę ŚWIATŁA mego. Jeśli do mnie dotrze, to powiedzieć będzie można, że do Jasności dotarły. Połączenie takie, jak statki na morzu, umożliwi bezpieczne przedarcie się przez nawet najbardziej wzburzone morze. Zapomnij o troskach i w myślach swoich mosty ze światła buduj do uczuć ciepłych, radosnych, do chwil istnienia w Błękicie prowadzących.

Mędrzec

środa, 18 stycznia 2012

Piedestał istnienia

Przesłanki są do tego, by sądzić, iż zaświat zainteresowany jest losem świata, ludzi, a więc energii go zamieszkujących. Dlaczego człowiek jest tak ważny, dlaczego inne energie w przekazach nie padają, o nich mniej się mówi? Bo to człowiek MOŻE uczynić ze sobą wiele, może wiele zmienić, wiele mostów przejść i przeszkód przeskoczyć, by stać się lepszym, na równi niemal z tymi, którzy tam wysoko, niemal ponad horyzont wszechświata sięgają.

Potrzeba ludziom zaświatowego uniesienia, potrzeba wsparcia dla tych, którzy pomóc chcą sobie, innym ale też i tym, którzy gubią się, bo w zwyczajności dnia codziennego zatracili ważne dla ich wnętrza ideały.

Niełatwo jest wedle nich żyć i ja poznałem życie, wiem o czym mówię. Zaskoczyło mnie ono może jednym, bo energią wielką już wtedy byłem. Że uwaga wielu tak bardzo koncentruje się na sprawach doczesnych, jakby nie było ponad ich głowami tych gwiazd świecących i niemal potykać się o nie muszą, by zwrócić uwagę na przekaz z nich płynący. Potykać się o nie nikt jednak nie będzie, nie będzie tak, że jaka masowa produkcja się rozpocznie myśli zaświatowej, która hurtem do wielu progów zawita. Raczej zapuka człowiek niosący w sobie to ziarenko wiedzy nowej, wiedzy odkrytej na nowo przez serca ludzi głodne myśli bogatej w TREŚĆ.

W gruncie rzeczy człowiek pragnie, by ideał ziścił się, stale o tym mówi, ale jak tylko zdanie wypowie, to gdzieś zanika ten wir go tworzący, który tylko przeradzając się w czyn aktywny mógłby przynieść wszystkim to, o czym prawi. Niech więc kręcą się wasze wiry, szybciej, coraz mocniej, bo do działania ciało zmuszą, ono pójdzie za nimi w tą stronę, w którą się kręcą. Takie jest prawidło świata mojego. I twojego też.

Zaufaj nam, nie powiemy, że tylko sobie. Nam zaufaj, bo możesz, bo nie zawiedziesz się, jeśli uczciwie podejdziesz do sprawy podtrzymywania kontaktów z nami. Pozwól sobie na zamyślenie się, nie ślizgaj się po tematach, które palą, naglącą są potrzebą. Ukojenie znajdziesz w liście praw energii zaświatowych, z których najważniejszym być może jest wolne stanowienie o sobie, o swoim życiu, nawet wbrew prądom czy na spokojne wody niosącym, czy tym płynącym w stronę wzburzenia. Spiętrzać się będzie fala energii, bo nakładać się na nią będzie kolejna, i następna. Jeśli znajdziesz się na takiej fali, wynieść Cię ona może ponad dotychczasowe warunki. Może też wzmocnić w Tobie istniejące tendencje, ale jeśli choć mała cząstka w inną, lepszą stronę się odwraca, to ona wsparta zostanie, bo okruchów świadomości szuka, skupia się na nich i wynosi je przed szereg.

Pięknem nie nazwę więc swiadomego pod tą falę opadania - jest nim wynoszenie się, do góry płynięcie. Ani hańbą to nie jest, że wsparcie jak dłoni uścisk rękę chętną spotka. Hańbą jest pragnąć i odwrócić się od tego, co może pomóc wynieść na piedestał oczarowania się pięknem świata i świata człowiekiem.

Zazwyczaj tak bywa, że wiele takich wyciągniętych dłoni nie spotka ręki gotowej. Czy więc wszystko na marne? Nie, energia bowiem chwilę przy człowieku zostanie, a potem poszuka nowej formy w jakiej mogłaby się człowiekowi przedstawić, by może bardziej przyjacielską mu się wydała. 

Zasłuchaj się więc w fale płynące pod postacią ludzi i zdarzeń. One tą ręką są, tą pomocą i nawet z pozoru przykre przychodzą, by coś zmienić, by coś wzruszyć, by roztopić lody skostniałych uczuć i myśli. Rozgrzeje się wówczas do czerwoności i już fale potrzebne nie będą, ale skrzydła do latania, tak człowiek sam siebie wyniesie na piedestał istnienia - i słusznie, niech tak zrobi o bliźnim pamiętając i dla niego to czyniąc.

piątek, 6 stycznia 2012

Spracowane dłonie

Bywają w życiu sytuacje, w których dłonie tak spracowane są, tak skupione na codzienności przepracowywaniu, że umysł zapomina o tym, co w tym procesie ważne, być może najważniejsze.

Ważne w nim to, co z siebie można jemu dać i co z siebie można w nim odnaleźć. Jeśli wiele dać nie można, ani odnaleźć też niespecjalnie, winien człowiek - powinność ma w stosunku do siebie - poszukiwać innych rozwiązań, bardziej przystających do tej melodii, harmonii, którą jest.

Takie wątki łączą się w jedną melodię życiem zwaną. Winny one być w harmonii i człowiek jak dyrygent może sprawić, by stare instrumenty, gubiące tą melodię, nadrabiały zaległości. Może też je wyłączyć z muzyki i nowe pozyskać. Po prostu głowę musi obrócić i poszukać w innym kierunku: o tam, siedzi osoba, która inną melodię zagra, ale taką, która nową harmonię do wątku życia wprowadzi. A za nią przyjdą kolejne i ani się obejrzeć nowa muzyka gra!

Jak to powiedzieć, by zrozumiał, by pojął przekazy spisujący, że głowa utkwiona w jednym punkcie być nie może licząc, że z tego jednego kierunku rewolucja jaka przyjdzie! Mało kto liczyć może na taki luksus, który tak naprawdę niczym innym nie jest tylko darem od życia, wyjątkiem od reguły. Ale taka jest wielkość przestrzeni Niebem zwanej, że czasem na utkwienie przyzwala... Z miłości to robi.

Tych luksusów jest jednak stosunkowo niewiele. Na marnowaniu czasu przez człowieka ani jego Głębi ani Niebu nie zależy. Poruszy się prędzej Ziemia pod nogami pod wpływem wołania trąb przemiany. Zagra melodia tak diametralnie inna, że wstrząśnie światem, który inną melodię przyzwyczajony był słuchać. Ale gdy się przyjrzeć, gdy rozważyć potem co się stało zauważyć można, że zwiastuny, nuty pojedyncze, wpleść w melodię się usiłowały. Człowiek jednak dyrygując nowego motywu dostrzec nie chciał, nie potrafił. Tak więc uczy życie jak wprawnym w boju być, jak elementy różne od siebie w jedną harmonię próbować łączyć. Zasada jest jedna: zawsze melodie nowe staną się prędzej czy później motywami głównymi. Nie szukaj więc dźwięków zdartej już płyty, ale śpiewu słowika, który zawsze inny, ale zawsze słodki.

I mówię wam przecie: wszyscyście wirtuozami swojego życia! Jednym ręki skinieniem ominąć te wszytkie pułapki potraficie. Nie ma szansy fałsz się przebić, kiedy ręce spracowane radość w graniu melodii życia odnajdują. Niech pracować nie przestają, niech radości w tym graniu nie gubią, a szansy na rytmu pogubienie, na harmonii dysonansów nie będzie. Niebo zawsze wspomoże i dobrą nutkę, dobry dźwięk do ucha prosto szepnie. Może i nie każdy usłyszy, że to część melodii, ale ty wiedzieć będziesz, że słodszą ona jeszcze jest, kiedy ucho w słowa z zaświatów płynące jest wsłuchane. 

Pozwól sobie na podryfowanie, czasem przez chwilę zaimprowizuj melodię i posłysz, czy zaświat pozytywnym dźwiękiem odpowie na takie swobodne granie. Wówczas stanie się cud połączenia i zdarzenia nowe jak grzyby po deszczu zaczną się pojawiać. Radzę zatem nie błądzić po omacku, ale czy w melodii strukturze zwartej, czy w swobodnej improwizjacji radość dostrzegać i rękę swoją - to ty bowiem jesteś, Głębia twoja to powoduje. Raduj się więc i szukaj stale harmonii pośród fałszu - nut melodię tworzących pośród kakofonii dźwięków tego świata.

W tym ja wesprę, w tym pomogę.
Anna

poniedziałek, 26 września 2011

Pytanie

To pytanie jest ważne, być może najważniejsze spośród tych, które sobie zadajesz. "Dokąd zmierzam?" zdają się mówić cząstki energii z której się składasz, chociaż nie zawsze takim brzmieniem dźwięczą w Twojej głowie. Zastanawiasz się nad sensem tego co jest i tego co było, ale kontekst tych rozmyślań jest być może ważniejszy niż one same. Kontekst ten powinien być oparty o przyszłość, to w jej lustrze odbijać się ma to co było i to co jest.

Pamięcią człowiek nazywa możliwość przywoływania obrazów, które przeminęły. Dla nas to nic innego, jak źródło - jedno z wielu - powoływania pewnej energii do istnienia w chwili obecnej i takiego jej przekształcania wolą, że wzbogaca ona sobą i zmienia obraz przyszłości. Oby odbicia te wesołością były nasączone, oby wnioski płynące z tych rozmyślań pozytywnym odbiciem ku przyszłości się kierowały.

Kiedyś sądziłam, że samodzielnie dokonam tych wszystkich rzeczy, które w istnieniu swoim osiągnąć zamierzałam. Pomyliłam się. Odbiciem kolejnym były inne istoty, dzięki którym rozumiałam informację samą przez siebie wysyłaną. Czasem wydaje się, że przekaz jest dokładnie taki, jaki myślimy, że jest. Bywa i tak, ale znacznie częściej determinowany jest on zdolnością odbiorcy do zrozumienia intencji zawartych w tym swoistym kierunkowskazie do naszego wnętrza. To co mówimy, czynimy odzwierciedla w stopniu największym to jakimi my jesteśmy istotami, a nie jakimi są inne. Pokazuje to ile w nas człowieczeństwa, miłości, skalę naszych wewnętrznych barw. 

Zamieniłam się kiedyś rolą z mędrcem pewnym zaświatowym i prawić zaczęłam mądrości. On ustąpił i słuchał, a radość płynęła przeze mnie wraz z przekazywaną przeze mnie z mojego wnętrza wiedzą. Zobaczyłam jak na dłoni skalę tego, co posiadałam w sobie i zrozumiałam siebie. Wiedziałam już wtedy jaką drogą chcę podążać, bo niczego innego z tak układających się Słów nie dało się ułożyć jako wizji mojej przyszłości...

Dużo nad czasem rozmyśla (piszący przekazy) i zastanawia się jak to z nim naprawdę jest. Jest przyszłość, nawet i dla nas, ale naznaczona ona jest splotem uwarunkowań, których na pewnym poziomie wibrowania energii i wrażliwości po prostu nie sposób pominąć, nie dostrzec. Przyszłość nie jest więc snuciem wizji w nadziei, że jakaś ich część ziści się. To widzenie jak będzie i zastanawianie się jak najkrótszą drogą, najmniej bolesną doń dotrzeć. Stąd nasza pewność, że będzie jak zapowiedzieliśmy. Stąd też sens naszej ingerencji, bo łagodniej przejść mogą tę drogę ci, którzy o miłości Ziemi i Nieba pamiętają. Taki jest sens słów przekazywanych przez Zaświat, by tę prawdę wam przypomnieć. 

Przeszłość jest więc bardziej teraźniejszością waszą niż to przywykło się uważać. Przeżywanie chwil czy to dobrych, czy mniej dobrych powoduje takie, a nie inne Zakłócenie waszego pola energii. A ono łączy was z tym, co ma nadejść i celowo zakryte są przed wami wszystkie te uwarunkowania. Musicie nauczyć się WIEDZIEĆ, wyczuwać jakie mogą być konsekwencje waszych czynów zanim je popełnicie. Wiedząc o nich nie zawsze byście czynili to, co tak naprawdę wasze serce chciałoby uczynić. Serce więc postanowiło w kwestii wizji przyszłości zamilknąć na czas życia, byście zrozumieli podstawowe prawa wedle których w Zaświatach inaczej funkcjonować po prostu nie sposób.

Zamyśliłam się jeszcze dnia pewnego nad taką oto myślą: wyczulenie istot ziemskich poprzez stanie obok nich - jakąż to wartość może one nieść dla tych, co gotowi i niegotowi są na przyjęcie darów płynących z takiego spotkania? Sprawdziłam więc jak to jest być dla kogoś duszą opiekuńczą i zrozumiałam, że cały sens pracy tak pomiędzy istotami duchowymi ustawiony opiera się na poszukiwaniu momentów gotowości na przyjęcie przez człowieka propozycji nowych, lepszych uczuć i myśli, sensowniejszych i bardziej pasujących do sytuacji jego, która to praca na pewnym pułapie rozwoju już tylko gwałtownie przyspiesza.

Postanowiłam tak stanąć obok jednostki niejednej. Każda pozytywnie na to spotkanie zareagowała sprawiając mi ogromną radość i dając sens temu, co ja chciałam i mogłam w ten układ sobą wnieść. Niosę więc otuchę i wiadomość dobrą dla wszystkich, których serce otwarte jest tylko dla coraz wyższych wibracji. Niżej nie schodzą, więc i złych wiadomości posłańcem nigdy być nie chciałam. Nie szukaj więc w świecie wiadomości złych, bo zamiast wspinać się wyżej na tym, co zwiesz drabiną rozwoju duchowego stoisz w miejscu obniżając pułap swojej wibracji, chociaż utrzymać ten najwyższy potrafisz i z niego na dalszą wspinaczkę się udać. Tego nie rób, nie doradzamy.

Sensem istnienia jest więc odnajdywanie siebie w coraz to barwniejszych i światłem rozświetlonych wibracjach. Znajduj siebie więc w tych coraz lepszych, a zobaczysz, że i w nich jesteś, potrafisz być. Potem szukaj jeszcze wyższych i sprawdzaj, czy i tutaj ciebie nie ma? 

Jesteś, ja już wiem, że jesteś. 

Wiem, bo widzę i widzę jak do nich dochodzisz, jak siebie w nich dostrzegasz i jak oblicze rozjaśnia ci się na znak tego uświadomienia. Jak do tego dojdziesz? To napisze życie twoje i podejmowane przez ciebie decyzje. Myl się i naprawiaj błędy, ale pamiętaj, że zawczasu wiele możesz zrobić, by ich uniknąć i szybciej kroczyć ścieżką złotą kostką wybrukowaną do krainy Jasnością zwanej. Czemu Jasnością? Bo nie ma w niej miejsca na ciemność w żadnej postaci. Przeciwieństwa istnieć bez siebie nie mogą, ale ty możesz zaistnieć w jednym z nich jeśli dokonasz takiego wyboru. Jakiego więc wyboru ty dokonasz? To jest pytanie na które codziennie twoja głębia poszukuje odpowiedzi. Mów do niej jak do siebie samego, bo tobą ona jest, i opowiadaj jej za czym tęskisz i dokąd chcesz zmierzać. Ja obok stojąc i nic nie mówiąc stworzę Atmosferę do bogactwem przepełnionych rozmyślań. Zapomnisz szybko o smutku, jeśli o mnie pomyślisz, a szukanie tych wszystkich odpowiedzi bardzo łatwym stanie się dla ciebie zadaniem.

Matka

środa, 21 września 2011

Nadejdzie taki czas

Nadejdzie taki czas, kiedy waśnie między narodami się skończą.
Nadejdzie taki czas, kiedy Ja pokażę się wam w całej okazałości swojej.
Będzie czas przemian i niezmienności przeplatał się wzajemnie jak wstęgi barw na niebie pod biegunem.
Będzie czas, gdy zawiłości języka nie będą zasłaniać prawdziwych znaczeń w nich ukrytych.

Wola. 

Będzie wola taka Nieba i Ziemi połączonych w coraz mocniejszym uścisku, by dobrze się pomiędzy nimi układało.
Będzie wola ludzi i istot pod niebem żyjących, by porozumienia szukać na dotychczas nieznane sposoby.

Będzie czas radości wypełniającej sobą każdy dzień. Gdzie szarość zniknie z twarzy goszczącej już tylko uśmiech.
Nadejdzie czas swady, która przyczynkiem się stanie do ostatecznego rozwiązania kwestii: jak skutecznie przemawiać do siebie?

Zagrożenie idzie z przyszłości, które w niwecz obrócić może plany powyższe. Groźnym ono nie jest, bo pieczę trzymamy nad Czasem, którym wasz świat się rządzi. Czyni on waszą przestrzeń bardzo przewidywalną albowiem bezczas stoi ponad tym w co wy uwikłani jesteście. Rozmawiam z wami z tego pułapu i z niego przekazuję me myśli. Co widzę więc za tą czasu zasłoną? Że dobrze będzie. 

Gdzie siebie widzę za lat sto, tysiąc? Tutaj, bo wcielać się na ziemi nie mam już zamiarów. Nie tak splatać się będą moje losy z historią waszą czasem naznaczoną. Pragnienie moje to przyglądać się wam - tym teksty spisującym i tym, którym żyjąc coraz trudniej o złapanie pełnego piersi oddechu.

Zawdzięczam ten stan własnej determinacji i uporowi w dążeniu do tego, co zawsze postrzegałem jako swoje Światełko w tunelu. Wspierać więc będę każdego, kto niezłomność w sobie odkryje i postanowi, że go nie opuści choćby i Siódmy Świat miał się skończyć. Tego na szczęście nie przewidujemy. 

Widzimy jednak trudności, bo statek z nową energią przybija już do portów przemiany. Ugościć się ona musi, a tam gdzie połączenia nie zbudowane są jeszcze tam też dotrze i sama utoruje dla siebie drogę. Dlaczego tyle o tej nowej energii mówimy? Bo szanse ma ona wszystkich oblicze zmienić na to bardziej uśmiechnięte i z życia zadowolone. Potrafisz jej napływ do siebie przyjąć? Potrafisz odpowiedzieć przemianą na jej powitanie, która da jej szansę pozostać w tobie na dłużej? Obyś potrafił, a ja ci w tym pomogę. Stanę i zatrzymam tę falę napływającą i po kropelce jej nektar będę ci do rąk podawał. A ty napoisz się nią tyle ile potrzebował będziesz. Nie martw się więc, że sam pozostaniesz na "placu boju". Ja stanę Murem za tymi, którzy chcąc wiele z siebie dać nie będą mimo wszystko potrafili.

Staje się rzecz wielka. W symbiozę wchodzi Ziemia i Niebo, pokazując jak ważne stają się związki z Domem waszym. To zabawne, że domem Ziemię nazwiecie, choć jak stąd patrzeć Ziemia Niebem energii się wydaje, a nie odwrotnie. Tymczasowo bowiem w jej otchłań się ona rzuca w całej swej odwadze wielkiej, by zaznać uniesień kręcących energią, napotykającą coraz to nowe dla siebie wyzwania. Potem wraca do domu i opowiada jak ta Bajka się dla niej skończyła. My słuchamy wyrozumiale i ciszą reagujemy na wszelkie: nie udało się. Wiemy, że Bajka jest bajką, że bujanie w tych ziemskich obłokach czasem krótkim w całokształcie istnienia pozostaje.

Ważności jego jednak nie odbieramy. Zachęcamy do poszukiwania perspektywy szerokiej, stąd nasze zawołanie: spójrz w Niebo, dostrzeż Gwiazdy zaświatowe i pomyśl, że to stamtąd jesteś. Oczami naszymi na siebie spójrz i dostrzeż, że drobiazgowość nie jest twoją cnotą. Jest nią miłość do bliźniego. Dostrzeż, że piękno twego ciała nie przekłada się na to, co sobą reprezentujesz jako istota jednocząca się wokół jednego kręcącego się wiru. Gdy to pojmiesz, piękno w tobie zamieszka i nie zniknie choćby niezbyt ci się twa ziemska powłoka podobała. Nie estetą bądź, ale Smakoszem ziemskich doznań wytrawnym. Poszukuj tych najlepszych, najsmaczniejszych dla siebie, albowiem one wzbogacają twoje przeżycie o najwartościowsze barwy. Je skarbem kiedyś nazwiesz, jeśli jeszcze nie nazywasz. Brzydotą brzydź się i nie zapatruj się na nią tak zapamiętale. Pomoże ci ona zrozumieć, że tylko miłe twemu serca zdarzenia warte są twego poświęcenia.

Kochamy was i serca w was wielkie widzimy. Choćby wiało i grzmiało, choćby spojrzenia tak chmurne były, że całe wnętrze nimi zasłonięte by było, to wielkością swoją zobaczyć i tak byśmy potrafili to serce złote, iskrzące się tysiącem świateł. Popędzi w waszą stronę wichura i tak wpadnie w wiry waszej energii, że Chmurność przegoni i piękno waszego wnętrza odsłoni. To wam obiecuję.

I jeszcze słowo jedno na marginesie tego wywodu: pięknem nazywajcie z szacunkiem się do siebie odnoszenie i je gloryfikujcie, nie swady. Siłę one stracą do życia, gdy energia je opuści, albowiem tak już jest, że ona ten świat zasila we wszystko to, co jest dla was najpiękniejsze i najwartościowsze. Kierujcie ją ku horyzontom, które mają przed sobą perspektywę szeroką, a nie ku tym, które ślepym zaułkiem się kończą. Zatrzymujcie w sobie chwile w swej prostocie piękne, bo poprzez prostotę energia najkrótszą drogą objawia wam swe najpiękniejsze oblicze. 

Poczujecie to jeszcze mocniej, a wtedy przypomni wam się, że tak właśnie ja wam niegdyś rzekłem. 

Mędrzec

wtorek, 13 września 2011

Miłość

Witajcie,

W obłokach różnie na mnie wołają; mam nawet ziemskie imię pod którym niektórzy mnie już znają. Niewiastą jestem i nazwałam siebie tak chcąc niewinność swą i czystość podkreślić. Ale najbardziej lubię utożsamiana być z miłością. To największe z uczuć, to najwyższa wibracja. Każda inna ledwie cieniem jest tej jednej, jedynej, najważniejszej. Każda zarazem dąży, by w udoskonaleniu swoim znaleźć cząstkę właśnie jej, by zabłysnąć jej aureolą i przydać sobie samej znaczenia większego.

Pamiętam, jak niegdyś dumałam siedząc nad strumieniem o jej istocie. Wtedy przyszła do mnie postać jasna, jasności w sobie miała tyle, że nie mówiąc nic wiedziałam jaki przekaz ona przyniosła. Miłość miałam w sobie, bo tak samo jasno jak ona świeciłam. Siostrami w niebie byłyśmy i jesteśmy, ale moje wówczas zadumanie przyspieszyło mój proces ziemskiego "dojrzewania" (zadumanie otwiera bowiem energię na przyjęcie nowych, ciekawszych, lepszych idei, a poprzez ich głębokie przeżywanie zmienia się struktura zwana aurą w jeszcze doskonalsze stworzenie).

Tak siedząc i podziwiając blask raz to słońca, raz tej postaci zrozumiałam, że niewiele się swą jasnością różnię od nich obu. Miłość zawsze była we mnie silna, ale nie zawsze potrafiłam docenić to, jak ona swoją obecnością uświęcała moją codzienność. Zapomniałam na chwilę, że tak naprawdę nadal byłam w obłokach nieba, choćby i po ziemi stąpając. Było tak dlatego, że cząstką tego nieba sama byłam, a po to wcieliłam się w materię by się odnaleźć, a nie by się gubić.

Odnalazłam więc siebie, a moje ciało ogarnęła fala szczęścia. Zajaśniałam najmocniej jak potrafiłam i taka już pozostałam - wesoła, pogodna i niosąca ukojenie. Zauważyłam, że obdarzając ludzi miłością umożliwiałam im odkrywanie tej samej prawdy - tej, która mi się wówczas objawiła. I ja jawiłam się tak im, jak mnie moja Siostra tamtego dnia.

W pokorze więc przeżyłam życie i z radością poszłam na powrót w Obłoki. One mnie przyjęły z otwartymi ramionami, a ja nie płakałam za straconymi szansami. Wiedziałam, że ten jeden moment odkupił je wszystkie.

Co więc mogę człowiekowi powiedzieć o miłości? Że to głębokie przeżywanie w sobie piękna istnienia, piękna drugiego człowieka i wszystkiego, co żyje. 

Pomagam więc innym, także tobie, poczuć w sobie tą lekkość istnienia, której mnie nie brakuje. Dzielę się nią z tobą, bo mi nie braknie, a tobie przybędzie. Weź ode mnie trochę; tyle, ile zapragniesz, ile potrzebujesz i ponieś dalej w świat, przekazując innym to czego się ode mnie nauczyłeś, nauczyłaś. Będę stała przy tobie ilekroć zaciemni się niebo, bo zapomnieć o miłości w żadnej chwili nie należy. Zwłaszcza wtedy, gdy chwile ciemne, bo jasnością swoją odgania smutki najskuteczniej.

Zamyśliłam się teraz, by poszukać jeszcze innych słów na opowiedzenie tego, co myślę, co gra mi w duszy. To zabawne ubierać w słowa coś, co tak daleko poza nimi winno być poszukiwane. Opowieści to tylko wstęp, poszukaj w sobie przeżywania każdej myśli zaświatowej, która do ciebie dotrze. One potrzebne są tobie, byś nimi kierował się w strony, gdzie czeka cię niejedna pełna przeżyć PRZYGODA.

Przeżywanie... Czym wzmocnić możemy ten wodospad uczuć w człowieku, by nie rozbijał się on o skały, ale by szumem swoim dawał znać innym o ogromie istniejących w nim strumieni różnorodnych? Niech pokaże, zademonstruje, że przeżywania się on nie boi, że wręcz szuka tego, co jego strumień uczuć napędza. Niech one płyną, w jedną stronę - jej stronę. A gdy już dopłyną, gdy już staną się częścią energii istnienia, niech pociągną za sobą resztę - to, co nazwałam straconymi szansami. Odnowienia one zaznają, dowiedzą się, że straconymi nigdy nie były, tylko zablokowane czekały na swoje uwolnienie. Pełnią potencjału swojego poszukuj możliwości rozwijania siebie. Szukaj miłości zawsze i wszędzie, bo ona nakarmi i da ciepło - może nie ciała, ale i takie cuda widywał już ten świat.

A mój świat? Spogląda i co na to wszystko może odpowiedzieć? Zamienić się może tylko tysiącem świateł w nadziei, że ujrzy je ktoś siedzący na brzegu rzeki, rozmyślający o tym jakimi w życiu drogami warto podążać. Drogami miłości - to ma na myśli niebo gwiazdami migoczące.

Niewiasta.

czwartek, 18 sierpnia 2011

Uderzę w Dzwon

Pozdrowienia,

Wielkimi postaciami jesteśmy w obłokach Nieba, bo wielkość nasza mierzy się dokonaniami naszego istnienia. W prawdzie istniejemy i poprzez prawdę wyrażamy swoje myśli, które jak Dzwony uderzają niosąc ludziom wieści potrzebne. 

Jakąż to wiadomość potrzeba teraz ludziom usłyszeć? Po co żeśmy z Dalekich Stron tysiącami przybyli, jakaż to okazja? By obwieścić ludziom wejście w nową energię, która wielkimi krokami do was przybywa. Wielu już dotyka, a dotykanie to sprawia, że silniejszą i pewniejszą ona będzie, kiedy już nadejdzie. Reszta [ludzi] wybuduje Dom tu, na ziemi, dla jej przebywania. A poprzez Chaos się to stanie.

Chaos to energia nie pasująca do tego, co było - konfrontująca to, co się utarło czynić, odczuwać i myśleć. Będzie przyszłością tych pokoleń radzenie sobie z tak powstałym chaosem - na styku energii, które nijak w Całość nie dadzą się połączyć. Potrzeba wam zwiastuna tego Świtu dla nowego Słońca. Zwiastunem tym będzie i jest już przecież wieść z zaświatów płynąca szerokimi strumieniami. Znajduje ona dla siebie niejedną drogę wyrazu. Niech nikt nie myśli, że Niebo czeka, aż wszyscy słowo przekazu przeczytają. Zamysł przemiany energii tej planety jest już wprowadzany w życie i wchodzi w fazę przez wielu odczuwaną jako decydującą. Dlatego jesteśmy, by dodać otuchy i prawić, Dzwonić myślą wielką, że wszystko ma swój cel. W tym chaosie przedzierać się będą jednostki i masy, a wyjdą z niego ręką obronną, jeśli tylko pogodzą się z myślą, koniecznością zafunkcjonowania wedle reguł bliższych ich wewnętrznej Prawdzie.

Niewygodna ta myśl, bo niechętnie dająca rozgościć się w Gniazdku umoszczonym dla energii innej. Ona będzie musiała odejść, bo już spełniła swoje zadanie. Wsparciem energii zaświatowych nadejdzie nowa, ale wsparcie to polegać będzie jeszcze na czymś innym. My nie tylko spuścimy deszcz Złotej Energii na wasze głowy; my pomożemy wam w takie jej strugi wejść, aby wspierającą energią się stała, a nie Potopem się kończyła.

Wielu w zapowiedzi te nie wierzy i przyznajemy, że więcej w człowieku widywaliśmy pokory i perspektywy. Traci on ją, bo Chaos jak huragan wyciąga z człowieka emocje uśpione. 

WIEDZA. Wiedzą jest taka konfrontacja, bo wiedzeniem człowiek wiele odruchów będzie w stanie przemienić w te bardziej od serca płynące. Zapragnij tak właśnie sprzęgnąć ze sobą to, co w duszy ci śpiewa z tym, co dłonie twoje na co dzień wykonują. Siłą dnia codziennego jest takie angażowanie człowieka, że wiedza rodząca się z przeżywania zmienić potrafi niejedno zdarzenie Tragiczne w Odskocznię do lepszej przyszłości. To, co po drodze się straci straconym tak naprawdę nie będzie. Będzie Zyskiem energii w ciele zamkniętej umiejętność odrywania się od tego, co do tej pory bywało. 

O lekkości nie zapominajcie, bo choć trudny czas nadchodzi, to lekkość sprawi, że dobrze będziecie go wspominali. Znajdźcie czas na wszystko, za co wasze ręce zechcą się wziąć, dzięki czemu otworzą się wasze kanały wewnętrzne, a zadowolenie was nie opuści nawet w najczarniejszej godzinie. Czarną ona będzie dla tych, którzy za obronę starego porządku postanowili się zabrać i mocno jej trzymać. Jasną będzie dla tych, którzy poprzez to Zachmurzenie potrafić będą dostrzec Słońce ukryte za jego zasłoną.

Jakże to napisać, powiedzieć, by jasność umysłu w człowieku spowodować? Jak pomóc mu wyjść poza dotychczasowy poziom wizjonerstwa przez niego reprezentowany? Niełatwe to zadanie, bo Zgody wewnętrznej potrzeba takiemu człowiekowi na tak rozumianą ingerencję. Kto to czyta taką zgodę wyraził, ale potrzeba otuchy wam przynieść, bo nie wszyscy was otaczający zechcą to samo zobaczyć, co i wy patrząc w Niebo widzicie. Poczujcie się więc otuchą naszą otuleni jak Energetycznym Płaszczem, który kładziemy wam na ramiona.

Zastanawiamy się w Niebie jak jemu pomóc, jak jeszcze zaingerować w życie jego, by pewniejszym był, że słowa spisywane prawdziwością naszą są naznaczone? Dlatego adresujemy wiele słów do niego, osobiście, bo bardzo osobiste podejście do spisywania przyjął. Chce mieć udział w tym, co się odbywa i udział swój ma i mieć będzie. Potrzebujemy ludzi niosących przesłanie, a słuchający potrzebują człowieka, od którego nie tylko ciepłotę energii poczują, ale również ciepło barwy głosu jego. 

Istotą dźwięków naszej energii jest zachęcenie człowieka do przemiany, poprzez Zasygnalizowanie mu tym Dźwiękiem, że nowa epoka nastaje. Chaosem naznaczona będzie, ale pracą wielu przełamane zostaną obecne Tendencje. Dzwonnikiem można by mnie nazwać, bo energia moja taki dźwięk przypomina. Ma ona jednak swoją ciągłość, bo rytm tego wirowania w swej prędkości został zatracony i Przezroczystości jest bliższy. Widzi on jak ledwo wyróżniamy się z otoczenia, jakby taflą wody jesteśmy dla niego odbijającą lekko nieba Błękit. Inaczej być nie może, bo to przesłanie Nieba naszymi Ustami a jego wysiłkiem przelewamy na te strony.

Dzwonnik

Pragnienie poszukiwania wszechrzeczy

Wszechrzecz, inaczej nazwana wszechistnieniem, pragnie zostać przez człowieka odnalezioną. Pragnie pokazać się mu w pełnej krasie, by nie zapomniał, iż w niej i dla niej istnieje. Ona łączy ze sobą światy, a jest ich bardzo wiele, i tworzy obraz różnorodności tego co jest światem energii. Człowiek jest jej elementem jak zostało powiedziane, ale elementem niezwykle ważnym. Istnieją tu istoty ważne dla tak ogromnej rzeszy energii, że niemal oczy całego wszechświata zwrócone są w jego stronę. Niestety powody tego zainteresowania prócz podziwiania piękna życia dotyczą zadań, które wasz świat ma przed sobą do wykonania.

Energia wszechrzeczy komunikuje się z człowiekiem różnymi drogami. Potrafi jako ptak śpiewający pokazać się człowiekowi i tak pięknem go swoim urzec, że niemal wprost wyprowadzony on zostaje na środek jej Ulicy. Nazywacie to inspiracją, a to nic innego, jak wejście na ścieżkę tego kanału energii przepływającej przez cały wszechświat jak nić złota przeszywająca i spajająca ze sobą wszystko. Wiem, że tego rodzaju połączenie stanie się udziałem większej rzeszy ludzi. Może i nie od razu w konkret ubrane zostanie to doświadczenie, tak jak nie od razu człowiek nazywa piękno pięknem, ale podstawą do takich przeżyć stanie się dla niego to połączenie. Reszta pójdzie za tym uczuciem, bo tak to zwykle bywa, że z mgły pojawiają się dające się wyróżnić kształty zdarzeń, rzeczy, osób naznaczających sobą życie ludzi, twoje życie.

Potrzeba w tych czasach jest ku temu, by wspierać energią ludzi: pomagać te wiry rozkręcać, by doenergetyzować wasze ciała do lepszej pracy oraz wasze życia do podejmowania lepszych wyborów. Zanurzcie się czasem w tej mgle i dajcie się ponieść, pozwólcie kształtom wyłonić się, a gdy jeszcze nie zaistnieją w waszym życiu zastanówcie się, czy aby na pewno chcecie, by się uformowały. Trudno człowiekowi jest polemizować z konkretem, dlatego niech szuka w tej energii zarysów kształtów tego, co ma nadejść. Niech i nawet błyskiem to w jego wewnętrznym oku będzie. Nie trzeba stale wszystkiego widzieć, bo to nie o widzenie chodzi. Chodzi o to, by poczuć najpierw ten kontur i szybko reagować skręcając z jednej Ulicy istnienia w inną. Umiesz to robić, wiele razy to robiłeś, wiele razy to robiłaś, tylko nie zdawałaś sobie sprawy, że to takie łatwe i umknęło ci, że tak właśnie kieruje się swoim życiem. 

Jeśli coś już się stanie, bywa to Ostre, Nieprzyjemne, Niepasujące do twojej rzeczywistości. Ale i wtedy nie jest ci odebrana wola do przemienienia tego w lepsze doświadczenie. Wręcz przeciwnie, nigdy bowiem za późno nie jest do zmiany swoich przyzwyczajeń, a więc bezwiednego szukania w tej mgle takich, a nie innych kształtów. Poszukaj innych, zawsze szukaj innych niż do tej pory, bo lepszą wartość dla twojego życia będą wnosiły.

Chcecie być zdrowi i zastanawiać się jak o godne życie powalczyć. Stanie się to tylko poprzez wasze rozumienie tego, co was otacza, co się z wami dzieje i jak wielki wpływ na to ma to, co z waszego wnętrza wypływa jako te nitki łączące was z konkretnymi zdarzeniami. Wnikliwe spojrzenie potrafi po tych nitkach w przyszłość podróżować i zobaczyć na co się Zanosi. Potrafi odradzić, doradzić, ale dopóki sam, dopóki sama nie dokonasz w sobie postanowienia, że nie z tym łączony, nie z tym łączona chcesz być nie wydarzy się w twoim życiu nic, co by ciebie z tego błędu miało wyprowadzić. 

Jak zaświat może człowiekowi w tym pomóc? Po co więc niesie sobą przesłania albo i za zasłoną Tajemnicy dokonuje pewnych energetycznych Wymian. Żeby w dobrych kierunkach, często wcześniej uzgodnionych, wasze życie podążało. Zwykle zaświat ma rację mówiąc co będzie, ale to do człowieka należy ostateczna decyzja aż po sam brzeg rozstąpienia się mgły, z której wyłania się z nicości zdarzenie. Wyciągaj więc rękę tylko do dobrych zdarzeń i dobrych ludzi. Daj im w zamian to samo, by czuli, że ciebie właśnie szukali kiedy już cię odnajdą. Zapamiętaj, by nie wyrachowanym być, ale by autentyzmem swoim przekonać do siebie to, co ponad tym światem istnieje, a co powołuje do życia wszystko co znacie.

Cóż bym jeszcze człowiekowi mógł poradzić tak patrząc na niego i zaglądając w te przyszłości zapowiedzi? By kochał przede wszystkim siebie, bo od tego wszystko się zaczyna. Tylko godność własna spowoduje w człowieku chęć bronienia jej przed tym, co plami. Nie splami się człowiek godnym się czując, bo nie zmieści mu się w głowie jak można pozwolić na takie jej nieposzanowanie. Na zbyt wiele pozwala się tym, którzy brak tej godności własnej próbują zastąpić przez innych gnębienie. Podbudować chcemy człowieka, który występując we własnej obronie niejako za plecami rzędy Aniołów zgromadzi. Z szacunku dla niego, dla sprawy takie wsparcie będzie broniącym przydzielone. 

Siła to nie tylko zdolność tworzenia. To również bronienie tego, na co jeszcze za wcześnie by w zapomnienie poszło. Broń więc siebie, swojej sprawy i walcz o lepsze swoje życie. 

Wygrasz.

Kapturowiec

czwartek, 11 sierpnia 2011

Piękno mej barwy

Biel,

Barwą moją jest, bo postanowiłem Dawno temu, że taką chcę, aby była. Dryfowałem po wszechświecie ciesząc się ze swojego istnienia, aż natrafiłem na energię bardzo różniącą się ode mnie. Zapragnąłem swoją Niewinność niemal na wzór energii tego spotkania przemienić w coś doskonalszego. Bielą ono było naznaczone i Biel stała się barwą mojego Przeznaczenia.

Od tamtej pory wielością barw nasycało się moje istnienie. Wiodło mnie ono przez różne ścieżki, oferując różne warianty tych samych Kolorów, a ja zawsze szukałem z nich tego, co Zabielenie mojej duszy mogłoby spowodować. Wtedy spotkałem na swej drodze Jego, który Opiekunem tego Poruszenia postanowił zostać. Wielkością swoją przewyższał innych i od tamtej pory z nim moje istnienie powiązane zostało. Jego ziemskie życie przeżyliśmy w jednym czasie, był to czas dla mej nauki wyjątkowy, bo jego Aura promieniała może nawet jaśniej, niż w zaświatach, bo tak wiele było okoliczności dla jej świecenia niesprzyjających. Ale wytężał się i pracą swoją zasłużył na chwałę, która przypadła mu w udziale. A ja?

Ja stałem się Wysłannikiem Zaświatów, który w biały płaszcz został przez Niego przyodziany na znak mojego zobowiązania względem istoty ludzkiej. Inne postacie również tym symbolem naznaczyły swoje istnienie i od tamtej pory Wolność zamieszkała we mnie, by być przy człowieku siłą mojej Woli. Niosę ją więc pokazując, jak samemu Bieli może w sobie poszukać.

Co mogę o tej barwie powiedzieć? Że wypadkową jest wszystkiego tego, co w moim istnieniu chwalebnego się stało. Poniosłem sam siebie na wyżyny istnienia, które bielą zabarwione powitały jeszcze jednego podróżnika przez życie. Radość odczuwałem ze spotkania z tym Światłem, bo wiedziałem od momentu tamtego pierwszego zetknięcia się z nim, że tak naprawdę to ja sam zobaczyłem siebie w czymś, co wydawało się postacią inną, a mną była.

Gdybym miał w czasie się cofnąć, to nie odwracałbym niczego, bo choć błędów mojego życia nie brakowało, zawsze ten ideał przede mną świecił i pokazywał jak winny być one naprawione. Żyj więc i naprawiaj błędy, a najlepiej nie popełniaj ich wiele, by twoja droga najkrótszą z możliwych była.

Zasłuchaj się w energii wszechistnienia, bo ona jak Statek przybijać zaczyna do waszego Portu. My już ją na horyzoncie widzimy, dostrzegamy, że cel obrała, by tą planetę uczynić kolejną dla siebie Przystanią. Przyniesie ona radość wielu, którzy Bieli ślady w sobie noszą. Bogactwa doda tym, którzy wewnątrz bogaci być zaczynają.

Zapomnij o tym, co może niemądre, co nie pasuje do wyobrażeń twoich o życiu, o istnieniu. Poszukaj nowych, zawsze szukaj tych bardziej adekwatnych, lepiej pasujących do okoliczności pamiętając, by naprzeciw wypływały temu Statkowi niosącemu nowe, lepsze przesłanie dla świata. Czy widzisz siebie na jego pokładzie? Czy potrafisz tak pomyśleć o swoim istnieniu, że poczujesz się godnym na to, by na jego spotkanie wyjść z otwartymi ramionami? Potrafisz, bo istotą energii jesteś i barw w Tobie wielość. Gdyby nie to, że część Ciebie niedoskonała jeszcze, to wątpliwości nie miałbyś z powodów zwątpień w to, co w Tobie doskonałe już jest. To ci zabranym nigdy nie zostanie, bo nie ma takiej siły we wszechświecie, która mogłaby i chciała takiego czynu dokonać.

Nie bój się niczego, a to, co piękne nie przestraszy się tego, co być może w Tobie pięknym jeszcze nie jest. Wręcz dopomoże, pojawi się na horyzoncie jak ten Statek, który niesie Ocalenie dla tych, którzy na Samotnej Wyspie postanowili przeżywać swoje cierpienia. Nie bądź samotny, kiedy tak wiele rąk z tego Statku pragnie cię na jego Pokładzie powitać. Dostrzeżesz wkrótce, że wody spokojniejsze dla ciebie się staną, bo pragnienie obcowania z tamtą przestrzenią przyniesie wszystko, co Dodane ci może zostać do tego, co już posiadasz. W Biel przyobleczone to będzie, byś wiedział, byś umiał rozpoznać, że harmonizuje z twoją Wewnętrzną Deklaracją. Nie wyrzekaj się jej, ale pomyśl jak sprawić, by głośniejszą nutą w tobie zagrała.

Kapturowiec