Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mędrzec. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mędrzec. Pokaż wszystkie posty

środa, 2 stycznia 2013

Ubarwianie przyszłości

Ubarwianie przyszłości zaczyna się właśnie teraz - od chwili przemyślenia, od chwili zasiedzenia się w stanie niczym nie przerwanej ciszy. Popłynie strumieniem barwa w tej ciszy i z tej ciszy zrodzona, która doda nowych kolorów temu ku czemu zwrócone są twoje myśli. Zasłuchaj się w jej melodii, w jej tonacji, pomyśl o niej jako o czymś co twoje, co z głębi ciebie wypływa. Czy potrzebna jest energia z zewnątrz, czy trzeba się nią karmić i na nią liczyć? Tak, ona też przychodzi, ale jako pewien przyczynek, impuls do tego, by w sobie szukać prawdziwych źródeł przemiany - źródeł nie posiadających wstecznego biegu.

A gdzie one pędzą, ku czemu na spotkanie? Ty już wiesz, bo stale zastanawiasz się nad tym jak wyglądać będzie twoje jutro, z czego skladać się będzie twoje ziemskie doświadczenie i ile miłości uda ci się dać innym i samemu odebrać i przyjąć do swojego serca.

Ja jestem mistrzem i Mędrcem, jestem jednością sam w sobie i w zespoleniu z wszystkim co jest dookoła, do czego wzrok może dosięgnąć i ku czemu może wznieść tylko swoje westchnienie. Pomyśl o mnie jako o Wzorze, jako o pomyśle jak samemu na siebie i w siebie zechcesz spoglądać. Takim właśnie patrzeniem uda ci się zaakcentować w sobie co na moje podobieństwo uda ci się w sobie zobaczyć. To tam jest - jest w tobie bowiem cała historia tego, co się wydarzyło oraz historia tego, co jeszcze ma nadejść. Nazywam obie historiami, bo o przyszłości też można rozmawiać jako impuls do jej przemiany lub okazji do radosnego ją z otwartymi rękoma witaniu. Zastanówmy się czym ona w twoim przypadku jest?

Jest w tobie dużo niepewności, zastanawiasz się jak sobie z życiem poradzić i jakie kierunki i ludzi dookoła wybierać jako Godnych kompanów do wspólnego tej Chwili przeżywania. Jest też w tobie ogromna siła, ta już zrealizowana, ale także ta jeszcze w potencjale - bądź jednym z tych, ktorzy ten potencjał w sobie uruchamiają, którzy przede wszystkim na siebie liczą w swoich zmaganiach w istnieniu. Nie będziesz sam, bo cokolwiek znajdziesz w sobie dodane w dwójnasób ci będzie jeśli prawością i słusznością będzie się mieniło. Co jeszcze jest w tobie? Wiele cierpienia, że nie udało się to czy tamto, że ludzie zawiedli raz po raz, a ty ofiarą jesteś swojego istnienia. Wybierasz tak patrzeć na życie i wybór ten nie przynosi ci spełnień marzeń, o których śnisz czy to w nocy czy to na jawie łapiąc się na szczerym pragnieniu ogarniania sobą coraz większych przestrzeni Ciepła.

Zrezygnuj z takiego obrazu siebie i popatrz na mnie. Spójrz mi w oczy, co mówi ci twoje widzenie, twoja intuicja, gdy tak na mnie patrzysz. Widzisz te dwa promienie jak złote monety mieniące się w pełnym słońcu widzące w tobie tylko Piękno, Siłę i Skuteczność! Dlaczego wszechwidząc nie dostrzegam w tobie tego, co może być Zaciemnieniem? Bo wiem, że to eksperyment, że to próbowanie różnych scenariuszy przez ciebie celem odnalezienia tego, co będzie podstawą dla twojej indywidualnej Pieśni. Wiele w życiu wydarzyć się może, niesiemy wieść sprzeciwiającą się temu, co rzekomo wydarzyć się musi! Popatrz na siebie inaczej już dziś, a jutro dojrzysz rozjaśniających się przed tobą horyzontów twojej przemiany. Zbierzesz jej owoce a twoje samopoczucie, sukcesy i zdrowie pokażą ci, że właściwą wybrałeś ścieżkę. Czy więc uwierzyć najpierw powinieneś mi na słowo, a może już wiesz, że słuszna to wizja bo jej słuszność podpowiada ci serce twoje tylko szukasz Pretekstu, by jakoś do przodu, niepewnym krokiem zacząć iść w stronę jej spełnienia? Zamyśl się nad tym i podejmuj odważną Decyzję: pójdę w stronę słońca, pójdę w stronę jasności i mądrości myśli, słów i dokonań moich. Wybieram dla siebie życie lepsze - lepsze, bo dostrzegające wartość przemiany tego co było w Przyszłość tego co stanie się przyszłością narodów, świata całego.

A to niby taka skromna, bo tylko twoja myśl. Jaką ona ma siłę, by świat zmieniać, wpływać na niego. Chcesz jego przemiany, ale nie dostrzegasz jeszcze ścisłego związku jaki z nim masz, bo jedności swojej z nim nie widzisz, nie czujesz. Ale on JEST, w całej swej okazałości stoisz przed moim patrzeniem i tak jak ja zjednoczony z istnieniem tak ty w swej istocie nierozerwalnie z nim połączony. Dlatego nasze drogi krzyżują się raz po raz, bo razem stąpamy po jednej, choć pozornie tylko dwoistej, przestrzeni. Jednością ona także jest i w tym zjednoczonym patrzeniu również dostrzeżesz dla siebie korzyść, wartość zeń płynącą. Popatrz więc na siebie i pod takim zmienionym kątem.

Ono również Ubarwi twoją przyszłość i zepnie jak klamrą tą ścieżkę od Teraz ku temu, co Zatem. A tam ja będę stał i czekał na ciebie, powitam cię uściskiem, a ty już będziesz wiedział, że prócz mojej sympatii i uznania dla twoich osiągnięć niczego więcej ode mnie chcieć nie będziesz. Wiedzieć będziesz, że masz to w sobie, bo sam w sobie poszukałeś, wydobyłeś i uruchomiłeś ten wewnętrzny potencjał. On zmieni twoje oblicze, rozjaśni i odplami to, co sprzeniewierzone. Porzuć ścieżkę cierpień, a stanie się dla ciebie Jasne jakie następne kroki powinieneś poczynić - jeszcze w tym zakątku wszechświata.

Mędrzec

środa, 15 lutego 2012

Doskonałość

Doskonałość zaczyna się tam, gdzie kończy się wiara w niemożność. Pojawiać się zaczyna i barwą złotą jaśnieć będzie w tych, którzy zapomnieć potrafią o troskach, choćby nic wokół nich innego nie było. Z pułapu takiego na życie patrzenia dostrzec bowiem można, iż ich mnogość jest tylko złudzeniem.

Wielkością swoją objąć można te zdarzenia, te historie, które pozornie niezbyt dobrym pomysłem się wydają; które niezbyt jasno się wyrażają i poprzez to objęcie stworzona zostaje przestrzeń, w której małymi, coraz mniejszymi się one wydają, bardziej nieznośną muchę przypominające niż problem realny.

Nie o problemach chcemy opowiadać, ale jak sobie z nimi radzić. I to nawet nie chodzi o konkretne porady, konkretne opowieści o konkretnych sprawach. To można pozostawić losowi, który sam w konkret energię ubierze. Skup się na tym, co myślą i uczuciem jest twoim; o tych rytmach wewnętrznych dyktujących konkretom określoną formę i kolejność ich pojawiania się w twoim życiu. 

Tak patrzywszy dostrzeżesz ogrom możliwości, ktore są przed tobą. Ogarnąć sobą będziesz potrafić te problemy twoje osobiste, zrozumiesz też innych, ale także dostrzeżesz przy okazji to, co dostrzegane nigdy przez ciebie nie było. To wielka tajemnica odwagi - skoku w życie, który bardziej zapominaniem jest przykrości zdarzeń przeszłych, niż w konkret ubieraniem tego, co się wewnątrz siebie czuje. To się dokonuje samo, bez wysiłku prawie, bo cechą energii wcielającej się w materię jest nastawienie na takie się z nią łączenie, by wszystkie w niej kierunki w konkrecie swoje odzwierciedlenie odnalazły.
Zapatrz się we wnętrze swoje i poznaj samego siebie jak nic i jak nikogo innego. To twój obowiązek wiedzieć, co się w twoim DOMU dzieje, jak ci w duszy gra i gdzie te źródła w tobie biją, a gdzie następne wybić mogą. Całą uwagę poświęciwszy temu zobaczysz, że kształtów wszystko nabiera; że te strumienie w korytach płyną, że myśl w materię ubrana objawi ci się niczym lustro, patrząc w które więcej o twoim wnętrzu ci opowie niż o prawach materią rządzących.

Dlaczego tyle prawię o twoich możliwościach niemal nieskończonych? Bo je MASZ, bo wiedząc czy nie bardzo sprawę sobie zdając prawo to w twoim życiu, dnia każdego znajduje swoje potwierdzenie. 
Zaufaj więc sobie i odkrywaj w sobie te uwarunkowania, a gdy już wiedzieć będziesz jakimi one są, zmienić je łatwiej będziesz umiał. Pamiętasz na pewno te chwile w życiu, gdy wszystko łatwo płynęło, jakby na swoim miejscu było. To właśnie to swobodne wyrażanie się energii, to właśnie była twoja obserwacja, że jak i w NIEBIE tak i na ZIEMI. Korzystaj z tej cechy, z tego, że energia daleko poza twoje ciało wychodzi i łączyć chce ciebie ze zdarzeniami, które o jej istocie chcą ci słówko szepnąć dotąd niepoznane, niesłyszane.

Zaufaj też i nam, bo w tym prowadzeniu energii pomagać chcemy. I choć może konkret życia mniej nas interesuje, to jednak znamy jego cel i powód jego istnienia. Chcemy, by dobrze wam się działo, by wnętrza wasze w tych zdarzeniach-lustrach tylko piękne swoje oblicza oglądały. Nie gub się za zasłoną pozorną, stworzoną przez złudną myśl, że może jakoś się uda, że jakoś to będzie... Będzie tak na pewno, że cokolwiek zdarzy się prawdę ci o sobie powie, a czy ty tą prawdę przyjąć umieć będziesz jest inną opowieścią, której niejedna, inna pieśń zaświatowa jest poświęcona.

Świecę więc wam jak latarnia, byście kierowali myśli i uczucia swoje w stronę ŚWIATŁA mego. Jeśli do mnie dotrze, to powiedzieć będzie można, że do Jasności dotarły. Połączenie takie, jak statki na morzu, umożliwi bezpieczne przedarcie się przez nawet najbardziej wzburzone morze. Zapomnij o troskach i w myślach swoich mosty ze światła buduj do uczuć ciepłych, radosnych, do chwil istnienia w Błękicie prowadzących.

Mędrzec

środa, 18 stycznia 2012

Piedestał istnienia

Przesłanki są do tego, by sądzić, iż zaświat zainteresowany jest losem świata, ludzi, a więc energii go zamieszkujących. Dlaczego człowiek jest tak ważny, dlaczego inne energie w przekazach nie padają, o nich mniej się mówi? Bo to człowiek MOŻE uczynić ze sobą wiele, może wiele zmienić, wiele mostów przejść i przeszkód przeskoczyć, by stać się lepszym, na równi niemal z tymi, którzy tam wysoko, niemal ponad horyzont wszechświata sięgają.

Potrzeba ludziom zaświatowego uniesienia, potrzeba wsparcia dla tych, którzy pomóc chcą sobie, innym ale też i tym, którzy gubią się, bo w zwyczajności dnia codziennego zatracili ważne dla ich wnętrza ideały.

Niełatwo jest wedle nich żyć i ja poznałem życie, wiem o czym mówię. Zaskoczyło mnie ono może jednym, bo energią wielką już wtedy byłem. Że uwaga wielu tak bardzo koncentruje się na sprawach doczesnych, jakby nie było ponad ich głowami tych gwiazd świecących i niemal potykać się o nie muszą, by zwrócić uwagę na przekaz z nich płynący. Potykać się o nie nikt jednak nie będzie, nie będzie tak, że jaka masowa produkcja się rozpocznie myśli zaświatowej, która hurtem do wielu progów zawita. Raczej zapuka człowiek niosący w sobie to ziarenko wiedzy nowej, wiedzy odkrytej na nowo przez serca ludzi głodne myśli bogatej w TREŚĆ.

W gruncie rzeczy człowiek pragnie, by ideał ziścił się, stale o tym mówi, ale jak tylko zdanie wypowie, to gdzieś zanika ten wir go tworzący, który tylko przeradzając się w czyn aktywny mógłby przynieść wszystkim to, o czym prawi. Niech więc kręcą się wasze wiry, szybciej, coraz mocniej, bo do działania ciało zmuszą, ono pójdzie za nimi w tą stronę, w którą się kręcą. Takie jest prawidło świata mojego. I twojego też.

Zaufaj nam, nie powiemy, że tylko sobie. Nam zaufaj, bo możesz, bo nie zawiedziesz się, jeśli uczciwie podejdziesz do sprawy podtrzymywania kontaktów z nami. Pozwól sobie na zamyślenie się, nie ślizgaj się po tematach, które palą, naglącą są potrzebą. Ukojenie znajdziesz w liście praw energii zaświatowych, z których najważniejszym być może jest wolne stanowienie o sobie, o swoim życiu, nawet wbrew prądom czy na spokojne wody niosącym, czy tym płynącym w stronę wzburzenia. Spiętrzać się będzie fala energii, bo nakładać się na nią będzie kolejna, i następna. Jeśli znajdziesz się na takiej fali, wynieść Cię ona może ponad dotychczasowe warunki. Może też wzmocnić w Tobie istniejące tendencje, ale jeśli choć mała cząstka w inną, lepszą stronę się odwraca, to ona wsparta zostanie, bo okruchów świadomości szuka, skupia się na nich i wynosi je przed szereg.

Pięknem nie nazwę więc swiadomego pod tą falę opadania - jest nim wynoszenie się, do góry płynięcie. Ani hańbą to nie jest, że wsparcie jak dłoni uścisk rękę chętną spotka. Hańbą jest pragnąć i odwrócić się od tego, co może pomóc wynieść na piedestał oczarowania się pięknem świata i świata człowiekiem.

Zazwyczaj tak bywa, że wiele takich wyciągniętych dłoni nie spotka ręki gotowej. Czy więc wszystko na marne? Nie, energia bowiem chwilę przy człowieku zostanie, a potem poszuka nowej formy w jakiej mogłaby się człowiekowi przedstawić, by może bardziej przyjacielską mu się wydała. 

Zasłuchaj się więc w fale płynące pod postacią ludzi i zdarzeń. One tą ręką są, tą pomocą i nawet z pozoru przykre przychodzą, by coś zmienić, by coś wzruszyć, by roztopić lody skostniałych uczuć i myśli. Rozgrzeje się wówczas do czerwoności i już fale potrzebne nie będą, ale skrzydła do latania, tak człowiek sam siebie wyniesie na piedestał istnienia - i słusznie, niech tak zrobi o bliźnim pamiętając i dla niego to czyniąc.

środa, 21 września 2011

Nadejdzie taki czas

Nadejdzie taki czas, kiedy waśnie między narodami się skończą.
Nadejdzie taki czas, kiedy Ja pokażę się wam w całej okazałości swojej.
Będzie czas przemian i niezmienności przeplatał się wzajemnie jak wstęgi barw na niebie pod biegunem.
Będzie czas, gdy zawiłości języka nie będą zasłaniać prawdziwych znaczeń w nich ukrytych.

Wola. 

Będzie wola taka Nieba i Ziemi połączonych w coraz mocniejszym uścisku, by dobrze się pomiędzy nimi układało.
Będzie wola ludzi i istot pod niebem żyjących, by porozumienia szukać na dotychczas nieznane sposoby.

Będzie czas radości wypełniającej sobą każdy dzień. Gdzie szarość zniknie z twarzy goszczącej już tylko uśmiech.
Nadejdzie czas swady, która przyczynkiem się stanie do ostatecznego rozwiązania kwestii: jak skutecznie przemawiać do siebie?

Zagrożenie idzie z przyszłości, które w niwecz obrócić może plany powyższe. Groźnym ono nie jest, bo pieczę trzymamy nad Czasem, którym wasz świat się rządzi. Czyni on waszą przestrzeń bardzo przewidywalną albowiem bezczas stoi ponad tym w co wy uwikłani jesteście. Rozmawiam z wami z tego pułapu i z niego przekazuję me myśli. Co widzę więc za tą czasu zasłoną? Że dobrze będzie. 

Gdzie siebie widzę za lat sto, tysiąc? Tutaj, bo wcielać się na ziemi nie mam już zamiarów. Nie tak splatać się będą moje losy z historią waszą czasem naznaczoną. Pragnienie moje to przyglądać się wam - tym teksty spisującym i tym, którym żyjąc coraz trudniej o złapanie pełnego piersi oddechu.

Zawdzięczam ten stan własnej determinacji i uporowi w dążeniu do tego, co zawsze postrzegałem jako swoje Światełko w tunelu. Wspierać więc będę każdego, kto niezłomność w sobie odkryje i postanowi, że go nie opuści choćby i Siódmy Świat miał się skończyć. Tego na szczęście nie przewidujemy. 

Widzimy jednak trudności, bo statek z nową energią przybija już do portów przemiany. Ugościć się ona musi, a tam gdzie połączenia nie zbudowane są jeszcze tam też dotrze i sama utoruje dla siebie drogę. Dlaczego tyle o tej nowej energii mówimy? Bo szanse ma ona wszystkich oblicze zmienić na to bardziej uśmiechnięte i z życia zadowolone. Potrafisz jej napływ do siebie przyjąć? Potrafisz odpowiedzieć przemianą na jej powitanie, która da jej szansę pozostać w tobie na dłużej? Obyś potrafił, a ja ci w tym pomogę. Stanę i zatrzymam tę falę napływającą i po kropelce jej nektar będę ci do rąk podawał. A ty napoisz się nią tyle ile potrzebował będziesz. Nie martw się więc, że sam pozostaniesz na "placu boju". Ja stanę Murem za tymi, którzy chcąc wiele z siebie dać nie będą mimo wszystko potrafili.

Staje się rzecz wielka. W symbiozę wchodzi Ziemia i Niebo, pokazując jak ważne stają się związki z Domem waszym. To zabawne, że domem Ziemię nazwiecie, choć jak stąd patrzeć Ziemia Niebem energii się wydaje, a nie odwrotnie. Tymczasowo bowiem w jej otchłań się ona rzuca w całej swej odwadze wielkiej, by zaznać uniesień kręcących energią, napotykającą coraz to nowe dla siebie wyzwania. Potem wraca do domu i opowiada jak ta Bajka się dla niej skończyła. My słuchamy wyrozumiale i ciszą reagujemy na wszelkie: nie udało się. Wiemy, że Bajka jest bajką, że bujanie w tych ziemskich obłokach czasem krótkim w całokształcie istnienia pozostaje.

Ważności jego jednak nie odbieramy. Zachęcamy do poszukiwania perspektywy szerokiej, stąd nasze zawołanie: spójrz w Niebo, dostrzeż Gwiazdy zaświatowe i pomyśl, że to stamtąd jesteś. Oczami naszymi na siebie spójrz i dostrzeż, że drobiazgowość nie jest twoją cnotą. Jest nią miłość do bliźniego. Dostrzeż, że piękno twego ciała nie przekłada się na to, co sobą reprezentujesz jako istota jednocząca się wokół jednego kręcącego się wiru. Gdy to pojmiesz, piękno w tobie zamieszka i nie zniknie choćby niezbyt ci się twa ziemska powłoka podobała. Nie estetą bądź, ale Smakoszem ziemskich doznań wytrawnym. Poszukuj tych najlepszych, najsmaczniejszych dla siebie, albowiem one wzbogacają twoje przeżycie o najwartościowsze barwy. Je skarbem kiedyś nazwiesz, jeśli jeszcze nie nazywasz. Brzydotą brzydź się i nie zapatruj się na nią tak zapamiętale. Pomoże ci ona zrozumieć, że tylko miłe twemu serca zdarzenia warte są twego poświęcenia.

Kochamy was i serca w was wielkie widzimy. Choćby wiało i grzmiało, choćby spojrzenia tak chmurne były, że całe wnętrze nimi zasłonięte by było, to wielkością swoją zobaczyć i tak byśmy potrafili to serce złote, iskrzące się tysiącem świateł. Popędzi w waszą stronę wichura i tak wpadnie w wiry waszej energii, że Chmurność przegoni i piękno waszego wnętrza odsłoni. To wam obiecuję.

I jeszcze słowo jedno na marginesie tego wywodu: pięknem nazywajcie z szacunkiem się do siebie odnoszenie i je gloryfikujcie, nie swady. Siłę one stracą do życia, gdy energia je opuści, albowiem tak już jest, że ona ten świat zasila we wszystko to, co jest dla was najpiękniejsze i najwartościowsze. Kierujcie ją ku horyzontom, które mają przed sobą perspektywę szeroką, a nie ku tym, które ślepym zaułkiem się kończą. Zatrzymujcie w sobie chwile w swej prostocie piękne, bo poprzez prostotę energia najkrótszą drogą objawia wam swe najpiękniejsze oblicze. 

Poczujecie to jeszcze mocniej, a wtedy przypomni wam się, że tak właśnie ja wam niegdyś rzekłem. 

Mędrzec

wtorek, 2 sierpnia 2011

Złota barwa

Wkroczenie w złotą barwę jest dla człowieka wielkim skokiem do przodu. Potrafi on taki skok wykonać tylko jeśli mocno osadzony jest na gruncie, z którego będzie chciał go wykonać. Potrzeby zaświatów, wzbogacania energii wszechistnienia dyktują warunki takim skokowym przemianom. Obecny czas jest czasem doganiania tych potrzeb przez wszystkich, którzy zamieszkują tą planetę.

Przekazy mają najczęściej charakter ogólny, ale tak naprawdę adresowane są do pojedynczych istot. Nie ma potrzeby budowania świątyń dla tego rodzaju kontaktów, bo one mają miejsce w cichości ducha. Potrzebny jest człowiekowi nie prąd filozoficzny, który bezrefleksyjną falą poniesie go ku lepszej przyszłości, ale by sam wiedział jakich metod użyć, by dojść do zaplanowanej przez siebie końca jednej ścieżki.

Pragnienie obcowania z energiami o barwie złotej będzie dominowało wśród jednostek, którzy gotowi są na jej przyjęcie do własnego wnętrza. Potrafił będzie taki człowiek w niedługim czasie zadomowić się w każdej sytuacji, odnaleźć siebie w niej i wyciągnąć z niej dla siebie jak najwięcej. Wszędzie gdzie bowiem pójdzie, będzie niósł sobą wsparcie dla wszystkiego, co prawe i potrafił będzie on wyłuskać z tego coś, co stanowić będzie dla niego strawę.

Zanurzanie się w swoją Głębię, dostrzeganie jej niezwykłości będzie z kolei źródłem pewności, że osiągnięta do tej pory doskonałość nie idzie w zapomnienie - ona tylko na chwilę i pozornie jest człowiekowi odbierana na czas życia, by mógł on z większą pokorą nabywać barw innych, na przykład tych złotych odcieni.

Jaką wartość ma niesione przez wielu już ludzi przesłanie? Takie, że swoim świadectwem pojedynczej istoty, a nie zbiorowym uniesieniom, będą oni potrafili nieść wsparcie dla przekazywanej przez siebie filozofii. Udowadniać oni ją będą, bo wokół nich zaczną dziać się cuda. Wszystko to można przypisać złotej barwie, którą dumne lecz pokorne spojrzenia będą niosły.

Alarmujący jest stan związków międzyludzkich, którym takie wsparcie winno być również przyniesione.

Będą oni więc budować te nitki połączeń, które jak sieć splotą losy o wiele większej rzeszy ludzi, niż to się uważa sądzić że nastąpi, w następstwie tak skromnie postrzeganej ingerencji zaświatów. Skromną ona nie będzie i bardzo szybko zatoczy krąg szeroki, który zadziwi wielu.

Będzie powinnością tych, którzy do tej pory nie zabrali głosu, by zrobili to, na co tak długo czekali. Będzie im stworzona możliwość wypowiedzenia się, podzielenia się z innymi tym, co do tej pory z potrzeb bezpieczeństwa musiało zostać przemilczane.

Kiedyś zastanawiałem się, ja, Mędrcem tu nazwanym na potrzeby spisującego, jak to zrobić, żeby ingerencja miała sens. I wymyślone zostało, że jednostka winna być w centrum uwagi; że to postać "z krwi i kości" przemówić może innym, podobnym jaśniej, niż najjaśniejsza zaświatowa gwiazda. Niekoniecznie dowiedzą się wszyscy, skąd wiedza popłynęła. Ale poruszy ona wielu, którzy wyruszą na swoje własne poszukiwania - poszukiwania swojej nieco zmienionej, nie pasującej już tożsamości. Bo czasy się zmienią, bo to, co dawno zostało wymyślone przestanie być adekwatne. Dla tych co złocień w sobie niosą adekwatnym już nie jest, ale pojawią się wydarzenia obnażające to w sposób jeszcze bardziej wyraźny.

W czym jeszcze zaświat może pomóc człowiekowi? Może natchnąć go odwagą, że to czego wielu z nas dokonało w ciągu istnienia i ich udziałem może się stać.

Mędrzec