Podczas życia mego na ziemi pochodziłem z rodziny uważanej za zamożną. Ale nie zamożną pieniędzmi ona naprawdę była, ale miłością do dzieci swoich i do wszystkiego, co ręce nasze strudzone zechciały przepracować.
Była wszechobecna w tamtym czasie panująca bieda i nie brakiem pieniędzy można ją było tłumaczyć, ale pustką jaka wkradała się we wnętrza ludzi.
Pieśń we mnie odezwała się dnia pewnego. Posłyszałem jej melodię i tylko jedno wówczas mogłem zrobić: ponieść ją do tych, w których głusza zapanowała; w których dźwięki ledwie echem się odzywały; jeno wspomnieniem zdarzeń przeszłych były. Pragnienie we mnie zostało zasiane i w piękny owoc wyrosło, by efekty tego z zaświatem spotkania opowiedzieć jakoś ludziom; jakąś przenośnią się posłużyć, by poczuć potrafili, nauczyli się jak obcować z własną i Inną wrażliwością.
Życie moje usłane było różami. Różami miłości ludzi, którzy mnie otaczali pomimo strudzonego i wysiłkiem naznaczonego przez drogi życia podróżowania. Pochodziłem z bogatej rodziny - bogatej w doświadczenia i mądrość, która w czterech ścianach zamknięta być nie mogła. Wyszliśmy więc wszyscy na ulice istnienia i stało się tak, że ja zaistniałem mocniej na kartach historii niźli im się to udało, choć tak wiele właśnie im zawdzięczam.
Przyszedłem na świat w bólach, ale nie bólem wewnętrznym moje przyjście naznaczone było, ale bólem matki strudzonej życiem i powołaniem nowego do istnienia. Pięknem tej chwili okazał się być obłok nad głowami zgromadzonych, utworzony przez wieniec tych, którzy w tamtej przestrzeni mojego przyjścia wyczekiwali. Nie na ziemi na mnie czekali, ale mimo tego duchowości głodni napojeni i nakarmieni przeze mnie zostali.
Takie było zadanie życia mego. I choć zakończyło się ono przed wiekami, dawno temu uśmiechem zostało zwieńczone, to jednak pamięć moja wraca ciągle do tych ścian czterech domu, w którym miłość zawsze panowała.
Mam ochotę opowiadać o tych wszystkich historiach, które przeżyłem. Ale bardziej ochotę mam powiedzieć, że wielkość człowieka właśnie w zwykłości chwil się objawia. W tych czterach ścianach gdy twarzy innej już przywdziewać nie trzeba, nie wypada, tutaj właśnie okazuje się, kto miłość nosi w sobie, a kto zwykłym przyzwyczajeniem przy naszym boku czuwa. Patrz uważnie i szukaj w spojrzeniach ludzi tego, co zwykłością życia ich jest i co przekładać się będzie na znacznie więcej sytuacji, niż te stworzone na potrzeby zaspokojenia waszych potrzeb. Potrzebą serca jest tylko jedność.
Demonstrowanie jej w każdej sytuacji stanie się dla ludzi wieków obecnych i przyszłych podstawowym kryterium osiągania przez nich szczęścia, zadowolenia z tego kim są, gdzie i z kim. Nie zaniedbuj pracy do wykonania koniecznej, by w sytuacjach dostrzegać zwykłość - te ziarenka, z których refleksje płyną i wyrastają w drzewa mocne, zdolne przetrwać każdą życiową wichurę.
Popatrz w serce i w niebo i dostrzeż, że jednym rytmem biją. To rytm mojego serca.
Mnich
Ten blog jest moją próbą przybliżenia tematu z perspektywy kogoś, kto nawiązał połączenie z Tamtą Przestrzenią. Jest próbą podzielenia się ułamkiem własnych przeżyć oraz poszukaniem możliwości rozwoju tej umiejętności. To zapis całkiem szczerych przeżyć związanych z wpływem jaki ten temat wywiera na życie codzienne zupełnie zwyczajnej osoby.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mnich. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mnich. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 15 marca 2012
Subskrybuj:
Posty (Atom)