Witajcie,
Pomyślałem, że można do tematu channelingu spróbować podejść jeszcze z innej strony. Świat energii rządzi się nieco innymi prawami niż te, które rządzą materią. W zależności od tego jak na to patrzeć to to albo sprawy ułatwia albo utrudnia.
W świecie energii wszystko jest ze sobą połączone - każde elementy naszej własnej energii są w związku ze sobą, w ciągłej komunikacji. Nie można więc mieć myśli konfliktujących i zastanawiać się dlaczego coś nam nie wychodzi. Przykładem takiego konfliktu jest np. chęć bycia osobą mającą świadomy kontakt z tamtą przestrzenią, ale z drugiej strony bojącą się taki kontakt nawiązać. Problem komplikuje jeszcze fakt, że jedna myśl może być świadoma, a druga nie. Wkracza więc w to wszystko element samopoznania, bycia świadomym własnych ograniczeń i konieczność ich pokonywania.
Tych elementów, które trzeba wziąć pod uwagę jest więcej. PRAWDA jest jednym z nich. Potrafisz sam sobie spojrzeć w oczy w lustrze i dokładnie być świadomym tego kim jesteś, gdzie jesteś, gdzie chcesz być, co w sobie lubisz, a czego niekoniecznie? Potrafisz spoglądać tak w oczy innych i nie bać się, że oni w tobie też te wszystkie elementy mogą zobaczyć? Wiem z doświadczenia, że lęk przed odkryciem prawdy o SOBIE jest największym hamulcem rozwoju. Tak właśnie patrzą na ciebie energie zaświatowe - one patrzą i WIEDZĄ o tobie wszystko i ty wiesz, że one wiedzą. To może być trudne do udźwignięcia, ale może być bardzo naturalne; uczucie wręcz unoszące do góry!
PRZEMIANA jest kolejnym elementem, który trzeba wziąć pod uwagę. Trzeba zakładać, że to co ci się w tobie nie podoba jest, istnieje - to jest ta prawda - ale trzeba jeszcze zakładać, że ona nie musi taka być, że można ją wolą swoją zmienić. I tak się dzieje, przypomnij sobie sytuacje, które uświadomiły ci coś, co spowodowało w tobie chęć zmiany. Może powiedziałeś wtedy: 'już więcej się w coś takiego nie wpakuję!'. Zmieniłeś wówczas definicję tego, kim jesteś, coś zrozumiałeś. Uświadomienie sobie, że tak można zrobić zawsze, ze wszystkim co ciebie dotyczy wprowadza SPOKÓJ i zdejmuje lęk przed PRAWDĄ. Bądź jak otwarta księga: czytaj z niej sam ale też innym pozwól z niej czytać, bądź szczery. To podstawa kontaktów z tamtą przestrzenią, a uczyć się tego możesz na sobie i ludziach dookoła.
Trzecim elementem jest ŁĄCZNOŚĆ na bazie żywionych w stosunku do siebie uczuć: miłości, przyjaźni, szacunku. Chęć nawiązania tej łączności w świecie energii jest, ale czy jest w tobie? Ciepłe uczucia pozwalają ogarnąć swoją ciepłotą wielkie przestrzenie, a zapraszają do twoich wewnętrznych wszystkich tych, którzy mają ochotę poprzebywać w twoim DOMU. To jest ta otwarta księga - zapraszasz do jej 'czytania' tych, którzy potrafią ją uszanować. Tylko dzięki temu zapisać potrafią się jej dalsze karty.
Zapomnij o tych wszystkich technikach rozwoju. Pewnie, że skupienie, koncentracja, medytacja mogą pomóc stworzyć atmosferę do przemyśleń, do wglądu w siebie. Ale jeśli jest pragnienie by te elementy powyższe były obecne w twoim życiu, w twojej praktyce, to wszystko przyjdzie naturalnie, znikną pytania o to jak można coś w sobie zakodować.
Zacznij więc od poznania co ci gra we wnętrzu. Możesz się bać albo uznać, że to niepotrzebne w sytuacji, kiedy wiesz, że masz przed sobą coś do ukrycia. Wówczas postrzegasz rozwój duchowy jako techniki, dzięki którym unikniesz prawdziwej pracy spoglądnięcia w swoje wnętrze. Pomyślisz może: 'przemedytuję w ciszy 100 godzin, to na pewno coś się wydarzy!'
Jeśli przez to przejdziesz, pozostań tak otwarty w stosunku do siebie i zacznij się dzielić tym co masz z innymi. Nie oznacza to opowiadania wszystkim swojej historii, czasem jest to po prostu wniesienie wszystkiego, co sobą reprezentujesz w określoną sytuację jako wsparcie. Ono nie musi przybierać konkretnych form, ale może - będziesz wiedział, kiedy trzeba coś zrobić, a kiedy wystarczy tylko posłuchać i w ciszy posiedzieć. Na tym etapie możesz pomyśleć, że rozwój duchowy jest czymś, co powinno samo do ciebie przyjść w efekcie tych starań. Pomyślisz może: 'pomagam innym, a więc życie na pewno mi się odwdzięczy - z pewnością robi to na energiach ogromne wrażenie!'.
Poprzez powyższe działanie to, w co wchodzisz nabiera do ciebie zaufania i zaczyna odsłaniać przed sobą swoje tajemnice. Robi to powoli, jakby chciało sprawdzić, czy aby nie ma w tobie fałszu; czy aby nie kryje się za tym jakieś wyrachowanie. Obyś wówczas nie zrobił kroku w tył (uważaj też na zniecierpliwienie), ważne by cały czas iść do przodu upewniwszy się, że cały czas wypisana jest w tobie złotymi literami PRAWDA i PRZEMIANA. Wówczas możesz odkryć ogrom miłowania, przyjaźni płynący z danej sytuacji. Ona pomoże ci pokazać ile w niej jest ciebie samego, ile jest twojego miłowania do ciebie samego oraz ile miłowania jest zaświatów do ciebie.
Jedyne co możesz zrobić teraz, to odwzajemnić to miłowanie, te uczucia przyjaźni i zacisnąć WIĘŹ z tymi, którzy na ciebie z góry PATRZĄ i CZEKAJĄ na wykonanie tego ruchu. On należy do nich, ale już wiesz-czujesz, że to sie wydarzy, bo to miłowanie, które odczuwasz jest sygnałem, że jest połączenie.
Na tym etapie niekoniecznie już cokolwiek konkretnego pomyślisz - raczej skupisz się na radości, która płynie z tego rodzaju spotkań. Zrozumiesz, że życie na tym polega, by być ze sobą w zgodzie, by się przemieniać, a cała reszta to cudowny dodatek do czegoś, co już i tak wiesz, że masz. Wówczas zaczynasz transformować życie innych ludzi, bo wiesz, że tobie niczego nie ubędzie, a innym zostanie dodane. Sytuacje też zaczną przybierać inny obrót. Nagle wszystko stanie się jakby łatwiejsze. Będziesz miał wyzwania, sprawy wymagające twojej uwagi, ale ta LEKKOŚĆ i ŁATWOŚĆ płynięcia poprzez życie będzie ci towarzyszyła. Utrzymuj ją, dbaj, by była z tobą cały czas. Energie ci w tym pomogą.
Ten blog jest moją próbą przybliżenia tematu z perspektywy kogoś, kto nawiązał połączenie z Tamtą Przestrzenią. Jest próbą podzielenia się ułamkiem własnych przeżyć oraz poszukaniem możliwości rozwoju tej umiejętności. To zapis całkiem szczerych przeżyć związanych z wpływem jaki ten temat wywiera na życie codzienne zupełnie zwyczajnej osoby.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą channeling. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą channeling. Pokaż wszystkie posty
sobota, 14 kwietnia 2012
niedziela, 26 lutego 2012
Jak to się robi 2?
Witajcie,
Myślę, że nadszedł czas na podziękowania - dla tych, którzy czytają tego bloga (a statystyka podpowiada, że nie jest ich mało) oraz tych, którzy go rozpropagowali. Podziękowania należą się też tym, którzy piszą komentarze - mam nadzieję, że będzie ich więcej. Chciałbym też, żeby moich wpisów było więcej i żeby były częstsze, ale wiecie jak to jest: życie toczy się swoim normalnym torem i nie zawsze jest odpowiednia "atmosfera" i czas na tego rodzaju twórczość.
Dziękuję mewie za komentarz, na który chcę odpowiedzieć w osobnym wpisie, w którym pyta:
Myślę, że nadszedł czas na podziękowania - dla tych, którzy czytają tego bloga (a statystyka podpowiada, że nie jest ich mało) oraz tych, którzy go rozpropagowali. Podziękowania należą się też tym, którzy piszą komentarze - mam nadzieję, że będzie ich więcej. Chciałbym też, żeby moich wpisów było więcej i żeby były częstsze, ale wiecie jak to jest: życie toczy się swoim normalnym torem i nie zawsze jest odpowiednia "atmosfera" i czas na tego rodzaju twórczość.
Dziękuję mewie za komentarz, na który chcę odpowiedzieć w osobnym wpisie, w którym pyta:
"Czy mógłbyś opisać jakieś sczegóły, pierwsze sensje, jak się zabrałeś, jak to odczułeś, czy ktoś przez Ciebie dosłownie mówi twoimi ustatmi czy odpowiedzi słyszysz wyłącznie w myślach itp. Może wiesz jak inni zaczynali?"
Wiele o doświadczeniach innych nie wiem, bo nie znam wielu ludzi, którzy potrafią się kontaktować z tamtą przestrzenią. Opowieści tych, których znam oraz moje własne doświadczenia mają pewne wspólne punkty. Co do cudzych przeżyć, to odsyłam np. do twórczości Eli Nowalskiej, która jest w moich oczach zdecydowaną "liderką" w tej tematyce - nie tylko w Polsce, ale w ogóle.
O wspólnych punktach można jednak próbować porozmawiać. Choć niechętnie to przyznam, to jednak bywa, że trudne przejścia w życiu mogą spowodować - po ich przepracowaniu - że obudzi się w człowieku coś więcej, niż tylko siła do radzenia sobie z problemami. Absolutną bowiem podstawą do otwarcia się na tamtą przestrzeń jest przemiana. Ktoś mi powiedział niedawno, że trudne przeżycia nie mają sensu ani nie nadają życiu sens. Powodują jednak, że coś się zmienia - perspektywa, patrzenie na życie, zmieniają się priorytety. Oczywiście nie tylko trudne przeżycia to powodują, ale mają one siłę wpędzania nas w przemyślenia niejako wbrew nam, często rozleniwionych w naszych przyzwyczajeniach; utartych ścieżkach, którymi chadzamy.
Czemu przemiana? Ja ją nazywam na swój użytek i mało elegancko: przewalaniem energii. To jest sytuacja, w której człowiek mniej lub bardziej świadomie uczestniczy w procesie rozliczania własnych myśli i uczuć powstałych na kanwie wydarzeń życia codziennego. Wydarzenia można kreować, mogą one dziać się "same", ale w błędzie będzie ten, kto myśli, że nieświadoma część naszej istoty nie bierze w tym żadnego udziału. Bierze i jest zachęta płynąca z zaświatów, oraz z tej części nas samych, do tego, by do tego procesu włączać się świadomie rozumiejąc korzyści i cel z nich płynący.
Nie chcę jednak odpływać zbyt daleko od tematu, więc napiszę najprościej, że przemiana powoduje, że dziać mogą się nowe zdarzenia i nowe myśli, uczucia mogą w nas powstać. I one po jakimś czasie tracą dla nas wartość, a ponieważ życie nie lubi próżni, zawsze znajduje się coś, co ją wypełni. Czasem tą próżnię wypełnić potrafią kontakty z tamtą przestrzenią.
Inną ważną cechą, która umożliwia takie kontakty jest bycie szczerym, prostodusznym. Nie może być w nas grama myśli, że takie kontakty przyczynić się mogą do czegoś innego jak dobra naszego i ludzi nas otaczających. Brzmi to bardzo "romantycznie" i choć romantykiem nie jestem (wręcz przeciwnie, patrzę na życie bardzo praktycznie), to jednak trzeba przyznać, że tak właśnie jest. Cechą objawień wszelakiej maści jest PROSTOTA tych, którzy brali w nich udział. Trzeba być prostym i choć miewa to swoje minusy w życiu, to jednak ostatecznie zawsze okazuje się to być właściwą postawą, sposobem na życie.
Moje pierwsze spotkanie? Opisałem je krótko w notce: Kim jest Kapturowiec?, więc do niej odsyłam. Mogę jednak odpowiedzieć w większym szczególe jak taka komunikacja w moim przypadku wygląda.
Wiem, że niektórzy słyszą wyraźne słowa; bywa, że postać z którą następuje kontakt przejmuje na czas kontaktu ciało medium, za jego zgodą, nigdy bez. Dla mnie jest to bardzo intuicyjne. Czasem mam wrażenie, że nic nie słyszę i nic nie widzę, a jednak przekaz leci. Jest to trudne przeze mnie do uchwycenia. Czasem wiem od razu, z dużym wyprzedzeniem o czym będzie opowiadał cały akapit. Chwytam jego sens jako jedno zgrupowanie myśli i uczuć, po czym rozpisuję to wszystko na słowa. To tak, jakby do mojej głowy wpadła kulka zwiniętego papieru z zapisanym tekstem i moje zadanie polega na jej rozwinięciu i przepisaniu treści. Mam pewną dowolność w tym, jak interpretuję ten tekst w tym sensie, że wybieram odpowiednie słowa. Najczęściej słowo jest jedno, słowo za słowem, ale bywa, że "czuję" kilka słów blizkoznacznych i wybieram jeden, lub wypisuję je przedzielając przecinkiem. Słowa są bowiem bardzo dwuwymiarowe - trzeba pisać jedno po drugim. Przekaz jest bardzo trójwymiarowy, jeśli do czegoś można to porównać. To tak jakby się miało koncept bryły w głowie, a próbowało go przedstawić jako szereg plasterków pociętej tej bryły. Jej sens, energię przekazu, można uchwycić poprzez przeczytanie całości.
Gdy mówię przekaz odczuwam bardzo delikatną i nienachalną obecność postaci, która go dyktuje. Miewam też błyski widzenia tej postaci. Nie jest to widzenie ciągłe - chwilkę widzę, a potem to widzenie znika, by znów się pojawić. Zawsze wiem, kto dyktuje przekaz, ale trudno opowiedzieć co rozumiem przez wyraz "kto". To może być imię, wizerunek danej postaci, światło, pewna ciepłota. Bywa, że je widuję i bez świadomej chęci nawiązania kontaktu - czasem kontempluję jakąś myśl i ktoś się pojawia. Po co? Może żeby wspomóc swoją obecnością moje procesy myślowe, to przewalanie energii.
Skąd wiem, że to się dzieje naprawdę? Bo uwierzyłem, że tak jest i że to potrafię. Życie weryfikuje to też, pod postacią pewnych zbiegów okoliczności. Bywało np., że rozmawiałem z jakąś postacią, robiłem przekaz samemu sobie i na koniec padało hasło w stylu: kończymy, bo za chwilkę ktoś nam przeszkodzi. I tak się właśnie działo - wydarzało się coś, co przerwałoby przekaz, gdyby on trwał.
Miewam też wizyty energii uważanych za wielkie przez różnych ludzi, ale bardzo rzadko się do tego komukolwiek przyznaję. Po prostu nie wydaje mi się to istotne w całokształcie tych kontaktów, że jakaś energia jest powszechniej znana od innej. Nie spotkałem energii, która nie byłaby wielka wielkością wypracowanego przez siebie potencjału i jest to moim wprost wyrażonym życzeniem, żeby nie było inaczej, chyba, że innego rodzaju przeżycie miałoby nieść dla mnie jakąś wartość.
Ale to jest dokładnie tak samo jak w życiu. Przecież chcemy się otaczać ludźmi, a więc też energiami, które będą nas wspierać swoją obecnością, które będą dobre i na których nasza obecność będzie działała podobnie. Podobieństwo decyzji co do podejścia do życia zaskakująco zbieżne jest (i powinno) z podejściem do tamtej przestrzeni. Bywa, że nieświadomie przyciągamy w życiu osoby mniej z nami współgrające może po to, by nauczyć się, przekonać się co nam służy oraz jacy jesteśmy w kontaktach z innymi w ogóle. Bywa, że energie mniej nas wspierające mogą do nas przyjść, by coś nam o nas samych pokazać.
Uznałem - nie bez pewnej ostrożności sprawdzając, czy faktycznie mocno to czuję - że nie potrzebuję kontaktów z energiami mi nie sprzyjającymi, tak w życiu codziennym jak i w kontaktach z tamtą przestrzenią. Omijam z daleka pakowanie się w kłopoty, kiedy dostrzegam ich pierwsze sygnały i to podejście mnie nigdy nie zawiodło. Jeśli więc przyjść miałby do mnie jakiś czarny charakter w nocy i postraszyć, to niech przychodzi wiedząc, że nie poświęcę mu ani pół sekundy mojej uwagi, bo to na czym ją koncentruję bardzo sobie szanuję.
Jest teoria, że ciemność nie może istnieć bez jasności. Pewnie i tak jest, ale jest kwestią wyboru po której stronie człowiek chce stanąć. Jest więc możliwość istnienia w człowieku tylko światła. A gdy życie już nie wystarcza lub nie nadąża za pędem przemiany w to światło, w którą człowiek wpadł to bywa, że z odsieczą przychodzą istoty zaświatowe stymulując ją niejako równolegle do tego, co toczy się na zewnątrz. Godność jest we mnie silna, to na pewno, ale równie silne jest zamiłowanie do przemiany, do bycia lepszym, codziennie, zawsze robiąc wszystko, by tak było.
Myślę, że to jest cenna podpowiedź co do tego jak zaskarbić sobie szacunek energii zaświatowych i być może zainspirować pewną ich interwencję.
Ważna rzecz na koniec: tak jak w życiu chcę otaczać się wspierającymi ludźmi tak chcę tego od zaświatów. Ale to nie koniec. Równie bardzo chcę wiele z siebie dawać - zarówno w związkach międzyludzkich jak i tych zaświatowych. Mam wrażenie i cichą nadzieję, że to moje dawanie nie skończy się na tym blogu; że jest coś więcej, co mógłbym zrobić. Spisując przekazy wyczekuję sposobności do mocniejszego, głębszego pojścia w tą stronę, które jednocześnie pogodziłoby moje pragnienie do tego, bo to dawanie miało wyraz bardzo PRAKTYCZNY.
środa, 3 sierpnia 2011
Obcowanie z Mędrcem
Witajcie,
Przebywanie w obecności energii to dość dziwne przeżycie. Wiąże się ono ze specyficznymi odczuciami, ale bywają one bardzo subtelne, choć wystarczająco silne, żeby wiedzieć bez cienia wątpliwości, że coś się dzieje. Czasem po prostu wie się, że ktoś jest; czuć czyjąś obecność, która miesza się z błyskami widzenia danej postaci widzeniem wewnętrznym jak stoi w określonym miejscu lub przemieszcza się.
Odczucia związane z Mędrcem są jednak dość wyjątkowe. Mam podejrzenia, że jego energia jest tak różna od mojej, że na bazie tej różnicy pojawia się tak wiele odczuć, stanów. Może działa to na zasadzie naczyń połączonych: jeśli w jednym energii jest dużo, a w drugim mało, to ich połączenie sprawi, że popłynie dużo więcej energii niż w przypadku bardziej zbliżonych do siebie proporcji.
Tak było przy pierwszym spotkaniu z nim. Stanął przy mnie i zachęcił mnie do tego, żebym się z nim "zmierzył". Czakra serca wpadła w szalone wibracje, a ja czułem ogromną ilość energii, którą z trudem potrafiłem "utrzymać". To było to mierzenie się na zasadzie: ile jestem w stanie udźwignąć. Postawa od razu się wyprostowała, wypionowała, bo energia płynąc tak gwałtownie niemal wymusza na człowieku prawidłową postawę.
Przy spisywaniu poniższego przekazu było jednak dużo spokojniej. Wszedłem w stan tak głebokiego spokoju, że potem jak szedłem chodnikiem, to nic nie było w stanie tego spokoju zmącić: ludzie, samochody na ulicy, nic. Kontynuowałem rozmowę z nim i był to jeden z tych rzadkich przypadków niezmąconego połączenia, w którym słowa płyną same bez cienia wrażenia, że może samemu się je sobie wymyśla.
Niby dwa odmienne stany, a jednak efekt podobny: silne połączenie. Może po prostu to pokazuje jak różne są drogi i metody dochodzenia do tego rodzaju niewidocznych okiem prawd. Może zbyt często przebywamy w stanach niewyraźnych, których nie potrafimy nazwać, bo bardziej przypominają rozproszenie się energii, niż jej skupienie na tym, na czym nam naprawdę zależy. Myślę, że można w takich stanach przeżyć całe życie, ono leci swoim torem, a my niczego z tego nie zauważamy, nie wyciągamy dla siebie.
Mędrzec pokazał mi więc, że obojętnie jest jakimi ścieżkami płynie moja energia i moja uwaga dopóki skupiona jest ona na tym, na czym mi w danym momencie zależy. Cała gama odczuć towarzyszących to niejako efekty uboczne, ale po ich ustąpieniu okazuje się, że stało się coś więcej, niż byliśmy to w stanie zarejestrować. Nagle człowiek odkrywa, że jest troszkę inny, zmieniony, lepszy.
Myślę, że to istota wiru energii, w który czasem się wpada i kontakty z tamtą przestrzenią są jednym z wielu pretekstów do ich wywoływania. Innym jest po prostu życie.
Tomek
poniedziałek, 25 lipca 2011
Kim jest Kapturowiec?
Witajcie,
O naszych stosunkach z ludźmi decyduje wiele rzeczy. Pierwsze wrażenie, wygląd, skąd pochodzą, jaką mają rodzinę, jak mają na imię itd. ale również to, czy się z nimi dogadujemy, czy mamy podobny do nich system wartości, wrażliwość. No i wreszcie czy zwyczajnie nadajemy intelektualnie na tych samych falach.
Z energiami jest podobnie, ale zależność jest często odwrotna. Przekazy Kapturowca, które już zamieściłem i w przyszłości zamieszczę pokazują jego wrażliwość, jego fale, na których nadaje. I na tym polega obcowanie z Tamtą Przestrzenią - to jest treść i tylko treść, wszelkie formy mają wartość umowną. My ludzie zwracamy na nie szczególną uwagę z racji funkcjonowania w świecie form, dlatego energie wychodzą nam naprzeciw i często dla nas posługują się pewnymi formami, które ułatwiają kontakty. Jedną z takich form jest język.
W końcu to nic innego jak sposób wyrażania jakiejś treści. Mam wrażenie, odbierając przekaz, że czasem faktycznie płyną słowa, ale częściej jest to po prostu WIEDZA o tym, co zostanie powiedziane, która potem przeze mnie jest zamieniana na słowa. Zwykle wiem to z wyprzedzeniem, choć i momenty dyktowania na bieżąco nie są rzadkie.
Inną formą jest imię; to, jak dana postać wygląda; skąd pochodzi itd. Z wyglądem Kapturowca związane jest określenie, którego używam. Taki ukazał mi się przy naszym pierwszym, w pełni świadomym spotkaniu i tak ukazuje mi się do tej pory. To postać nosząca biały płaszcz, ale taki, który zakrywa absolutnie wszystko: dłonie, stopy oraz głowę, która skrywa się właśnie pod kapturem tak, że nawet twarzy nie widać. Nie jest to postać straszna, bo najważniejsze są odczucia radości, sympatii, przyjaźni, które zawsze można od niego odebrać.
Kiedy widziałem go po raz pierwszy, to wyleciał z ciemnych krzaków pewnej niedzieli, żeby odprowadzić mnie do domu. Nie mówił nic, a ja wiedziałem, że nie ma sensu o nic pytać. Czułem ogromną radość z tego spotkania, spokój oraz zdawałem sobie w pełni sprawę z tego co się dzieje. Czułem, że nic nie może mi się stać, kiedy ma się taką ochronę. Odprowadził mnie do domu, a ja podziękowałem... i znikł.
Potem odwiedzał mnie regularnie, aż w końcu bardzo niewygodnym stał się fakt, że ze sobą nie rozmawiamy. Zaczęło mi tego brakować i po prostu pewnego razu bardzo naturalnie zaczęliśmy. Wiem, że jest postacią, która należy do szerszego grona bardzo podobnych do siebie, braterskich energii. Jest między nimi bardzo kumpelska więź, nie brak również poczucia humoru. Ja również bywam obiektem tych żartów.
Znane jest mi jego imię, ale nadal wolę mówić o nim Kapturowiec. Tak naprawdę imię nie ma znaczenia, bo postacie energii rozpoznaje się po tej treści. Po prostu myślisz o nich i one przychodzą, nie musi to być myśl wyrażona słowem, imieniem. Wiem, że ta grupa energii jest bardzo zainteresowana losami ludzkimi, najbardziej ze wszystkich. Zniosą wszystko, bo są bardzo cierpliwi, wyrozumiali dla udręk przez które przechodzi człowiek. Są zawsze gotowi nieść pomoc, choć w ich rozumieniu nie zawsze będzie ona tym samym co w naszym.
Kapturowiec jest moją Energią Opiekuńczą.
Tomek
czwartek, 21 lipca 2011
Jak to się robi?
Powyższe pytanie jest być może pierwszym jakie przychodzi do głowy osobie zainteresowanej channelingiem. Moja odpowiedź musi jednak brzmieć: nie wiem. Nie mam przez to na myśli, że nie chcę powiedzieć jak to się robi, nie chcę podzielić się swoimi odczuciami i swoją historią, bo chcę. Znając ją jednak oraz historie kilku innych osób wiem, że jest to wysoce zindywidualizowana sprawa. Pewnie dlatego zawsze będzie się ona wymykała nauce, bo nie ma warunków, które można stworzyć i które powodowałyby, że u kogoś takie połączenie zostanie nawiązane. Nie bardzo można też zmierzyć sam fakt nawiązania połączenia.
Myślę, że wszystko, co związane jest z duchowością opiera się na prawdzie, szczerości intencji. Wiem, że jest to podstawa wszelkich tego rodzaju przeżyć. Badania naukowe są z tej perspektywy pewnym wyrachowaniem, próbą sztucznego stworzenia odpowiednich warunków. A jak w człowieku - na czas badania - stworzyć autentyczną chęć, gotowość i otwartość do channelingu? Jak przekonać tym Energie, które doskonale wiedzą co kryje się w naszym nastawieniu, podejściu.
Jak więc odróżnić prawdziwe połączenie z Tamtą Przestrzenią od "figli" może niezbyt zrównoważonego umysłu? Myślę, że poprzez weryfikację. Jeśli jest to zakamuflowana ucieczka od rzeczywistości, to z pewnością życie danego człowieka daje sygnały do zaniepokojenia. Próba czasu zawsze pokaże, czy jest to warte naszego zainteresowania. Myślę, że wszystko co opiera się o duchowość musi być użyteczne.
Użyteczność to dość pojemny termin. Może to być więc źródło pozytywnych zmian w życiu, zmiany nastawienia, wzrostu radości, pewności siebie, siły wewnętrznej albo wszystkiego na raz. Jeśli można zaobserwować takie zmiany, to jest duża szansa, że nasze doświadczenie jest autentyczne. Pewnie znajdzie się ktoś, kto powie, że nie jest, ale jeśli nie, to czym tłumaczyć te zmiany, jeśli samo życie niekoniecznie do nich nastrajało? A jednak się zdarzyły.
A więc wracam do pytania: jak to się robi? Trzeba zacząć od wszystkiego, co napisałem powyżej; od naszej intencji, od naszych założeń. Bez gruntownego i szczerego ich przejrzenia nie ma mowy o świadomych, kierowanych kontaktach z tamtą przestrzenią. W ogóle trudno mówić o otwarciu się na jakąkolwiek duchowość.
Czy tematyka ta budzi w nas lęk? Że nas dopadną "złe energie"? Jeśli tak, to raczej niewiele wydarzy się, żeby nas od tego przekonania odwieść. Życia boimy się mniej niż Tamtej Przestrzeni, a jednak to w życiu włamywacz może nam wejść do domu, naruszyć nasz teren. W świecie ducha nie ma prawa wedle którego mogłoby się to stać, że ktoś narusza nasz wewnętrzny Dom. Jest nim tylko ZGODA osoby, która tego naruszenia doświadcza, a więc prawo takie nadać możemy sami, wolnym wyborem.
Brak zgody oznacza zamknięte drzwi. Uświadomienie sobie tego wprowadzić może znaczne rozluźnienie u tych, którzy doświadczają tego typu obaw. Jak już pisałem wcześniej - straszyć nikogo nie będę, bo on nie ma podstaw.
Krok dalszy to po prostu dostrzeżenie jak wiele ma się związków ze światem energii, jak on pomaga i wpływa na to co się dzieje oraz jak wiele miłości ma on nam do zaoferowania. Przyjęcie tej pomocy, tej miłości, uwagi jest być może najważniejszym sposobem na otwarcie kanału połączeń. Gość niechciany, nielubiany po prostu do naszego wewnętrznego Domu nie przyjdzie. Ale będzie czekał, cierpliwie, na właściwy moment...
Jest szereg praktycznych porad, które mogą pomóc do tego wszystkiego dojść. Więcej o tym nastepnym razem.
Tomek
środa, 20 lipca 2011
Początek
Witajcie,
Myślę, że na dobry początek zawsze dobrze jest ustalić pewne reguły, żeby umiejscowić oczekiwania odwiedzających na właściwych torach.
Blog ten jest pisany przez osobę zupełnie normalną, trzeźwo i logicznie myślącą, choć angażującą uczucia w sposobie odbierania rzeczywistości. Jest więc w tym element wrażliwości, ale nigdy nie powodujący, że się "odlatuje", bo każdy wniosek zawsze poprzedza weryfikacja. Nie będzie więc tu miejsca na przepowiednie przyszłości, katastroficzne wizje, obce cywilizacje i bajki. Autor tego rodzaju twórczości ezoterycznej nie przedstawia i w nią nie wierzy. W co więc wierzy?
W życie, w siłę ukrytą w każdym, zwyczajnym dniu. Zawsze pociągała mnie zwykłość dnia i zawsze dążyłem, aby w normalności przeżywać każdy dzień. Z drugiej jednak strony wiele z tego, co mi się przytrafiało większość osób takim by nie nazwała, ale ja jednak uprę się i będę pisał, że zwyczajnością wszystko to jest podszyte.
Liczy się bowiem na ile dane zdarzenie, umiejętność, spotkany człowiek albo postać przekłada się, wpływa na mnie jako jednostkę i moje codzienne życie. Innego bowiem nie posiadam i inaczej o nim nie myślę. Warte uwagi będzie tylko to, co przekłada się nań w sposób pozytywny. A może raczej: konstruktywny.
W moich logicznych, zwięzłych i prostych przekonaniach nie podlega dyskusji istnienie tzw. świata energii. Energetyczność moja własna oraz do pewnego stopnia innych była, jest i będzie przedmiotem mojego zainteresowania i jako taka nie podlega już dyskusji. Nie ma konieczności udowadniania jej istnienia, kiedy nie potrafi się myśleć inaczej, jak jej kategoriami. Podstawowe pojęcia nie będą więc tłumaczone, ani nie będą przedstawiane żadne dowody na ich poparcie. Jak można udowodnić coś, co można przeżyć jedynie doświadczeniem wewnętrznym? Jak przekonać do siebie osoby, które nie wierzą, ale jednocześnie które nie chcą zadać sobie trudu, żeby samemu się przekonać (i to jest ok)?
Na tego rodzaju przekonywanie też nie będzie tu miejsca. Po co więc to wszystko? Żeby przejść od razu do rzeczy, żeby nie startować z wszystkim od początku, ale kontynuować rozpoczęty bieg, choć może nawierzchnia nieco się zmieniła, bo postanowiłem poszukać innego kanału wyrazu. Również to pragnienie przetrwało próbę czasu (swego rodzaju weryfikacja), co pozwoliło mi z mocnym postanowieniem zainicjować blog o takiej, a nie innej, tematyce.
Mam nadzieję, że ktokolwiek tu przywędruje znajdzie coś wartościowego dla siebie.
Jeszcze jedno: na blogu będę publikował przekazy, które spisałem w ciszy, skupieniu i odpowiednich do tego warunkach (przede wszystkim czasowych). Będą one stanowiły integralną część bloga i w założeniu moje treści będą uzupełniały się z tym, co Energie będą chciały przekazać. Z tych powodów przekazy będą pisane kursywą oraz pozostawione bez mojego komentarza.
Jeśli imiona autorów i określenia na nich mają jakąś wartość to taką, że przekaz będzie miał etykietę zawierającą określenie, imię ułatwiające zidentyfikowanie tej konkretnej postaci.
Tomek
Subskrybuj:
Posty (Atom)