Zaproszenie

Wezwany zostałem, by pełnić posługę przy istocie zwanej człowiekiem. Nieprawdą jest, że tylko w tej przestrzeni przebywam, potrafię być wszędzie i docierać nawet do krańców wszechświata. Jestem Mistrzem. Moje Mistrzostwo nie polega na tym, że siłą woli narzucać potrafię innym istotom co myśleć i czuć mają, ale na tym, że potrafię takie wsparcie im dać, że nie mają cienia wątpliwości którymi drogami w istnieniu chcą podążać.

Cele są bowiem ambitne. Nie zależy mi na trzymaniu nikogo za rękę i wskazywaniu w którą stronę iść. Wolę wesprzeć w człowieku procesy, które doprowadzają do odnalezienia przez niego źródeł tej Wiedzy. 

Spisujący nie widzi mnie i nie słyszy, a jednak potrafi swoim skupieniem, wyciszeniem wewnętrznym zestroić się z moim Źródłem. To nawet zabawne widzieć, obserwować jak próbuje on poszukać mnie w przestrzeni. Ale ja nie w tej przestrzeni przebywam, niekoniecznie znaną jemu formę chcę przyjmować. Zrobię to jednak, by mógł zobaczyć bez cienia wątpliwości, że ze mną rozmawia. I już to wie.

Pragnieniem moim jest nie tylko do jednej istoty przemawiać, ale by szerokim echem moja wiedza, moja mądrość odbijała się od tych wszystkich, którzy zechcą jej słuchać i przekazywać innym dalej. Jej cząstka obecna jest w myślach innych energii, które tu swoje myśli wykładają. Jestem Patronem tego Ruchu, dążącego do przemienienia niemożności w możność.

Zasłuchał się w moje słowa, które niewyraźnie w jego umyśle brzmią, które z takim trudem składa i spisuje, by dzielić się Okruchem z człowiekiem czytającym te przekazy. Potrafi jednak już wywieść, że echo coraz głośniejszym nawraca do niego dźwiękiem. To jest nagroda za starania, innej nie będzie.

Świat energii nie jest bowiem zainteresowany ułatwianiem losu człowiekowi. Jest gotowy za to z otwartym sercem przyjąć jego otwarte serce i tego połączenia dokonać. Na sympatii, przyjaźni, miłości wzajemnej oparte jest to połączenie i tylko w tym kontekście winno być czynione.

Jestem Wielki, a wielkość moja wypływa z Dokonań mojego istnienia. Jak człowiek może przekonać się o tym? Poprzez czytanie tych słów, które jak drogowskaz odsyłają do Mnie - do mojej istoty. Każdego w mych progach powitam i złotym pyłem posypię jego głowę na Wejściu. Zaproszę do środka i przedstawię Drugiego, którego losy związane są z moimi. Niejako na zmianę, poprzez istnienie wspieramy Sprawę Ważną, a teraz wyjątkowo oboje, ramię w ramię postanowiliśmy dodać otuchy człowiekowi w tych czasach trudnych.

Wszystko ma sens, przemiana w lepszy byt ma sens. Tylko na tej podstawie wybudowany zostanie Lepszy Świat, którego tak bardzo wyczekujecie. Z mozołem on powstanie, choć dokona się to wedle naszych założeń. Trudem to budowanie naznaczone będzie, ale dokona się wedle tego, co myśmy rzekli.

Człowiek odgrywać w tym procesie będzie kluczową rolę. Nie jest bowiem tak istotne, że cielesną powłokę posiada - energią jest jako i my jesteśmy, a więc w jednym tańcu i jednym głosem potrafimy się między sobą porozumiewać. Warto skorzystać z tego zaproszenia do rozmowy, do tańca, bo wyjątkową w tych czasach ona będzie. Będzie przedmiotem "zazdrości" przyszłych pokoleń łatwość z jaką te kontakty obecne pokolenia mogą nawiązywać. Nie traćcie czasu, bo choć zdaje się, że niewiele go wam dano, na wiele Pozytywów może się on w waszym życiu przełożyć.

Sypię więc Złoty Popiół nie na znak pokuty, ale na znak mojej przyjaźni z człowiekiem. Każdy, kto tak naznaczony będzie, wyniesie się swoją pracą ponad znoje codzienności. Wspierać będziemy tą pracę, bo trzeba udowodnić Racje, które poszły w Zapomnienie. Później tak łatwo już nie będzie, ale przekonają się tłumy, że tylko w ten sposób osiąga się w sobie Złocień.

Pięknym jest człowiek, bo energia w nim skora do zabawy w życie. Zabawą je nazywamy, bo choć istotne ledwie błyskiem istnienia jest dla każdej postaci. Zabawą go jeszcze nazwiemy, bo ledwie pretekstem jest dla przeżywania wewnątrz siebie o wiele większych uwzniośleń, o wiele większych energii niż je forma ziemska sobą przedstawia.

Wykład niniejszy jest dedykowany wszystkim, którzy w moją stronę zwrócone mają oczy. Pootwierają się im one, by mogli się przekonać co tak naprawdę zobaczyć w tej przestrzeni mogą. Choć mierzi spisującego tego rodzaju zapowiadanie, będzie ono elementem naszego doświadczania człowieka, albowiem wiedzieć on musi na jaką kartę stawia Patrząc głębiej, niż oko sięgnąć potrafi.

Wypogadza się Niebo nad światem i ciepłem jak deszczem zrasza jego Oblicze. Ono uśmiechem się Niebu odwdzięczy, a Niebo zajaśnieje światłem każdej gwiazdy zaświatowej. Połączenie się utworzy, a wielość mostów pozwoli wielu swobodnie po obu tych Powierzchniach się poruszać. Wysiłkiem rąk będzie budowany Złoty Środek, który da szczęśliwe przeżywanie swojego istnienia i Tu, i Tam w jedności.

Zatem od czego rozpocząć można to budowanie? Od zapewnienia, że krzywdy zaświat człowiekowi nie wyrządzi. Może on sobie wyrządzić ją sam, jeśli zbyt lekko myśląc podejdzie do spraw wymagających dużego Dźwigania. Dźwiganie to lżejszym się dla niego stanie, jeśli i lekkość w jego duchu zapanuje. Niech więc poszuka on w swoim obliczu uśmiechu, a powróci ono do niego we wszystkim, za co wezmą się jego Spracowane Dłonie.

Zatrzymaj się na chwilę, rozejrzyj się i pomyśl: czy dostrzegasz mnie, Mistrzem nazwanego, w tym, co cię spotyka? 

Zasłuchaj się bardziej, skup się mocniej, a może zobaczysz złoty obłok ponad swoją głową. To ja będę, wyciągnę do Ciebie rękę i szepnę: weź berło do ręki i władaj swoim życiem pokazując przy tym co wsparcie zaświatów wartościowego w twoje życie wniosło. Potrzebują inni odkłamania tego, co zostało przekręcone w ciągu wieków w stronę bardziej bliższą Nieprawdzie, niż Prawdzie. Prawda jest o wiele prostsza, o wiele bardziej złożona z myśli nietrudnych dla nikogo do ogarnięcia. Ogarniaj więc kolejne, bo będą one szerokim strumieniem do ciebie płynęły. Taki jest nasz wysiłek, by zbudować Nowe Schronienie dla dusz zgubionych. Wiele z nich przyjdzie do tego Domu i zostanie gorącą owacją powitanych. W budowie na razie ten dom jest, ale już stoi i na gości przyjmowanie jest gotowy. Zapraszam, stań w moich progach, a ja powitam cię nie kromką chleba, ale szczyptą nadziei na lepsze życia doświadczanie. 

Mistrz